Nieuws
	Alem 2 - OSC ’45 3   In het weekend dat de beste voetballers van Nederland bij hun hoogzwangere vrouwen bleven en de rest Down Under een leuke nazomervakantie vierde, moest ’t Derde aantreden tegen een team in de regio Down There Somewhere. Dit seizoen zal dat een wederkerend fenomeen blijven. Waren we net goed ingenavigeerd in de regio Groot-Eindhoven, om vervolgens twee jaar op enkel steenworpen afstand van de thuisbasis te spelen en nu is het alweer tijd de Voor-Betuwe eens goed te gaan verkennen. En er gaat niets boven de Voor-Betuwe, of het moest de Na-Betuwe zijn. Elf man sterk traden we aan, met nog een paar halven en naar later bleek zelfs kwarten op de bank, mocht het weer een goede opkomst heten. Alleen de minst bezochte donderdagavondtraining is er niets bij. En laat dat nu een zeer bedekt compliment voor de trainer zijn. De aftrap volgde al snel na het eerste fluitsignaal en er ontspon zich een wirwar aan goedebedoelde passes, waarvan toch zeker een 50% in de voeten van de tegenstander, zodat er voor de neutrale, ja, zelfs voor de niet-neutrale toeschouwer weinig uit viel op te maken. Waren die witten nu bij elkaar of waren er enkelen bij die oranjehemden gaan spelen, en had een deel van die oranje mannen zich soms vermomd als witten? Ze kwamen er niet uit en in het veld was dat niet veel beter. Een eerste hoogtepunt kon genoteerd worden (waarom doet iemand dat niet eens echt, want met al die basisplaatsen komt de schrijver dezes er zelf niet aan toe...) en de notitie zou dan zo iets zijn als: Frank F. pareerde een pegel over twintig meter in de korte hoek met een katachtige reflex tot corner. Had ik de notitie gemaakt dan had er ook iets anders gestaan, bijvoorbeeld: die showbal moet elk fluweelzacht en ongericht passje ook tot corner verwerken en er achteraf over door blijven zeiken op Steamers.nl. Maar goed er was geen notitie gemaakt, dus wie de waarheid kent, mag het zeggen. Maar dan niet op Pleasers.nl maar op zoiets als ’Het internetforum voor betweterige mannen met een voornaam die begint met een Ef’. Hoe het ook zij, na dat defensieve hoogstandje volgden er nog wat speldenprikjes van O.S.C. met een onaards offensief kunstje erachteraan: in doelrijpe positie kreeg Michael de bal en dan blijkt dat deze verdediger vooral eerst denkt en dan doet, zoals ook - en ik noem maar een willekeurige dwarsstraat - uit zijn liefdesleven opgetekend kan worden. U bent nog benieuwd naar wat er dan gebeurde tussen Michael en de bal in doelrijpe positie? Echt benieuwd? Dat kan bijna niet, want benieuwd kun je alleen zijn als je de uitkomst niet zou kennen en laten we wel wezen, die-hard verslaglezers, jullie kunnen inmiddels wel dromen wat er gebeurd als de bal, Michael en de doelrijpe positie elkaar vinden. Zal ik het dan toch verklappen, voor de maagdelijke lezers? Het werd niets, en niets dat lijkt erg weinig op een doelpunt. Rust. En thee, en vrijwillig geblesseerden en enthousiaste wisselspelers en ontelbare positie-omzettingen. We zullen het begin van de tweede helft van onze kant wat onwennig noemen. Of het aan Jamal lag, valt dit keer niet met zekerheid te zeggen, want zoals er flitsscheidingen waren en deze weer verboden werden, zo zou de flitswissel ook verboden moeten worden en zeker als dat komt door een blessure die al voor de rust opgelopen is en wel bij het bankzitten. Je kunt als Jamal toch gewoon besluiten dat als je dag begint met de gebeurtenissen ’te laat zijn’, ’wissel staan’ en ’blessure bij bankzitten’, dat het dan je dag niet is en dat je je team niet moet opzadelen met een nog vreemder fenomeen: Jamal wil wisselen, Johan weigert in te vallen, Michael moet mét blessure (en wél in de wedstrijd opgelopen) er weer in om dan bij het volgende dode spelmoment (en het reanimatieteam was inderdaad een tijd niet te vinden) er weer uit te moeten, omdat Johan het nu wel schikt? Thou ist not King, for God’s sake. Sorry, lezers, daar liet ik mijn Shakespeare-kennis even varen, maar het zal mij vergeven zijn, want een heel verslag alleen vol schrijven met hoogtepunten van deze wedstrijd en u was reeds in een diepe slaap gevallen. Laat ik ze dan eens noemen in geen specifieke volgorde: een schot van Loeki in het zijnet, een breedtepass van François, nog een breedtepass van François, een dieptepass van Frank op zichzelf, een voorzet van Peter, een linksgenomen doelrijpe pegel van Merijn, een prachtige reactie van de keeper, geen reactie van François, een publiek dat op de banken staat en zichzelf daarbij eens een keer niet blesseert, een dwingend spelende William, een lucky kop-kniebal van een Alemees, een lat die verder leed in de wegstaat, een Frank F. die daar de mérites weer eens van claimt, een kopbal van een andere Alemaan, een Frank F. die van zijn vangbal de verdiensten breed uitmeet na de wedstrijd, een douche die water produceert op een bezweet bovenlijf, een blad bier van Bob dat tevergeefs wordt verwacht door zijn teamgenoten en ten slotte een felicitatie aan Bob om te tonen dat teamgenootschap altijd boven het eenmalig genot van bier onder de douche gaat. Zo heeft u de goal uit dit verslag kunnen halen? Zo ja, gefeliciteerd, u leest mijn verslagen beter dan ik ze zelf lees. Zo nee, hier volgt het laatste hoogtepunt. Vastberaden en bikkelhard grijpt Johan in tijdens een opzet van een Alemiaanse aanval op links, voor Johan rechts, en kiezelprecies roeit hij ’m (de bal, begrijpt u wel?) naar dinges en die speelt ’m op dinges en dan komt-ie (nog steeds de bal, snapt u?) bij Frank S. dacht ik, maar het kan ook pak ’m beet Koen geweest zijn, en ach hoe het ook zij, de enige scorende speler van ’t Derde is nog nodig in deze opsomming: François maakt de bal keurig vrij en roffelt ’m in de korte hoek, die nog best lang was, maar dat was dan weer niet zijn verdienste, maar die van de ouders van de Alemoese keeper, die hem niet al te lang hebben gemaakt (de keeper dan, niet de hoek, snappu?): 0-1. Een doelpunt meer dan de tegenstander. De rest is bijzaak. GvD.   Geplaatst 12 Okt 2009