|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
BMC 5 - OSC ’45 3 |
| |
Het was weer een hoopgevende zondagochtend deze morgen. En hoop is toch dat wat ons overeind houdt in deze tijden van crisis. Een crisis die ’t Derde hard heeft getroffen. Ik doel daarbij op een vormcrisis en niet op die zwaar overtrokken misstanden bij de banken. Ik heb al nooit begrepen hoe je geld dat je niet hebt, kunt gebruiken om virtueel nog meer geld (dat je dan dus nog niet echt hebt) te creëren om dan weer te lenen aan mensen die het ook niet hebben en zeker niet zullen kunnen terugbetalen. Er schijnt echter als je dit wel begrijpt weer veel geld mee te verdienen te zijn. Dat ik geen financiële column in pakweg de Elsevier vul dat mag uit het voorgaande ronduit duidelijk zijn. Uitgespeld hoeven dat soort dingen niet te worden. De vormcrisis van ’t Derde dus, dat grijpt me dan meer aan, want na een knallende seizoensopening begonnen de eerste tekenen daarvan in november te komen. Een gelijkspelletje tegen de dan nog koplopers valt nog uit te leggen en een volgend gelijkspelletje tegen een laagvlieger kan voorkomen (mooi voetbaljargon, voor de liefhebbers). Een verliespartijtje tegen een volgende laagvlieger liet het zelfvertrouwen al flink kraken, maar een degelijke afstraffing tegen de latere kampioen en de koppies gingen pas echt hangen. Wat volgde mag gerust een winterdepressie heten en met de kennis achteraf is dat ook niet zo gek: je importeert in een paar jaar tijd 5 jongens met de roots in het Noordafrikaanse en het Zuidlimburgse en verwacht dan dat ze in de winter even hun Zuidelijke bioritme aanpassen. Met Bart gesproken: we zorgen gewoon voor zo weinig mogelijk wedstrijden in de winterperiode. Bart, dat is het meest vernuftige dat ik sinds tijden uit jouw mond gehoord heb! Pas met de eerste lentevogeltjes was het somberen namelijk over en de begin maart gestarte triomftocht langs de regionale velden heeft het blazoen weer flink opgepoetst. Hoopgevend glanzend gaat dat blazoen mee in de koffer op reis naar allerlei oorden, zodat we het begin september ongeschonden weer aan kunnen trekken. Ten strijde! Maar dat voor later dit jaar.
Back to reality. Mijn vrouw kijkt nu naar de TV en ziet een tweeling uit Kerkrade (Kirchroa voor intimi) op de vraag ’Hoeveel dagen duurt de Avondvierdaagse?’ het antwoord ’Drie’ geven. Dit na een uitgebreide discussie, waarin ook nog de antwoorden ’Twee’ en ’Zes’ overwogen worden. Gelukkig zapt ze door naar ’Cobra’, een serie met ongelooflijk werkelijkheidsgetrouwe achtervolgingen waarbij de criminelen even dood achter blijven als in ’The A-team’. Maar ik dwaal af. Het zal de ManOfTheYear-roes nog zijn die ik maar niet afgeschud krijg.
’t Derde kwam tegen BMC stomend uit de startblokken en hoewel de drukkende warmte de benen als gevuld met de dikke ochtendlijke drab genaamd pap deed aanvoelen, waren er toch voldoende zonder en met bal lopende Oranjehemden. Die bereikten elkaar onderling ook nog eens op nauwgezette wijze, daarbij de tegenstander tot lucht declasserend. Voeg daar nog aan toe dat de bal zijn werk deed en van man tot man rolde en je zou zowaar kunnen zeggen dat er goed gevoetbald werd. Meer specifiek inzoomend zien we Frank zijn directe tegenstander en nog een paar andere witroden passeren om vervolgens met een altruïstisch ogende steekpass Peter naar de achterlijn te sturen. Die komt daar eerder aan dan de bal en houdt hem zodanig binnen dat hij er ook nog een fijn zetje richting doel aan kan geven. De almaar dodelijker voor de goal opererende Bob heeft er geen moeite mee en zijn directe tegenstander maakt ook geen grote bezwaren. Wel, schop dan maar Bob en doe dat bij de eerste paal! Jaaaaaaaaaaa! Hij doet het! In de goal! Een goal! : 0-1. Uitzinnig omarmen we Bob, want ja, zelfs Bob is uit zijn vormcrisis! En we zijn blij voor ’m!
En we zijn ook blij voor Bart, want het leek erop dat zijn ’Vanpoppeltje’ een soort terminale verwaarlozingsfase aan het doormaken was. Lang, lang niet meer gezien zo’n heerlijke en soepel uitgevoerde beweging met voet op de bal, doordraaiend om je eigen as en dan meenemend met je andere been om vervolgens de verbaasde spits de bal in zijn voeten te spelen voor een niet te missen vrije doortocht naar onze keeper. Niets is minder waar: er is een nieuwe variant opgedoken en hij gaat ongeveer zo: je roept dat je je man hebt en loopt dreigend zijn richting op, vervolgens stap je in zodra hij een passeerbeweging maakt zodat hij ook eens soepel langs een man kan komen en vervolgens pers je er een sukkeldrafje uit je onderwijl verontschuldigend dat je de nog niet gevallen tegentreffer al hebt veroorzaakt. Een vooruitziende blik noem ik het, maar Bart wilde het in zijn ongevraagde commentaar achteraf houden op ’voortschrijdend inzicht’. Echt een jongen voor de bank, die Bart. Ik bedoel niet de reservebank van ’t Derde, nee ik bedoel dé Bank: eerst alles fout doen wat je fout kunt doen en dan achteraf hopen er alleen met wat laffe excuses mee weg te komen. Maar goed, waar waren we? O ja: 1-1. Een veel gemaakte fout dit seizoen was dat we bij zo’n stand ineens heel anders gingen voetballen, ja zelfs commentaar op elkaar gingen leveren, maar niets van dat alles op deze hoopgevende zondagmorgen. Koen speelt strak Loeki aan en die negeert alle smeekbeden om over te spelen en passeert soepel zijn mannetje om vervolgens andermaal Bob bij de eerste paal te vinden. En dat, lieve lezertjes en lezeresjes, is Bob zijn favoriete paal ! Zelfs met een hobbelend balletje is het de 1-2 ! Vloeiend combinerend en zuiver tikkend komt ’t Derde andermaal goed door en het levert een verdiende corner op die Koen op Bart lepelt die hem vervolgens met zijn kenmerkende buitenkantje voet terugstuurt naar de zestien. Peter bleek na een goede loopactie nog voldoende asem over te hebben voor een bekeken sleepbeweging richting de uiterste hoek: 1-3. Ook de 1-4 en de 1-5 lagen op de loer, maar het waren allemaal veel te makkelijk afrondbare ballen bij de tweede paal. Duidelijk een mindere paal voor onze spitsen. Na rust gebeurde er weinig appetijtelijks meer (de 2-3 viel nog wel) of het moet de opkomst van onze enige toeschouwer zijn geweest: de Nubische vriendin van Peter in een Kaukasische creatie deze keer. Waarvan akte.
Jongens, het was weer een bewogen jaar. Late (dat heet gebiedende wijs) er nog meer volgen! En moge (ook dat heet gebieden wijs) het voor jullie allen in goede gezondheid blijven verlopen!
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
