|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
CHC 3 - OSC ’45 3 |
| |
Laatst was ik in Droomland. Eigenlijk was dat niet laatst. Het was vannacht en zoals dat dan gaat was het een hemelse ervaring. Droomland, ergens hier ver vandaan, waar ik zo graag wil komen daar waar geen leed bestaat. (en, voor de trouwe lezer, dit zijn niet die in cursief pratende ’kenners’ van het vorige verslag). En ik speelde daar een voetbalwedstrijd.
Ja, natuurlijk, ik moest op weg naar de kleedruimte (mét jacuzzi, mét beschaafd pratende medespelers, mét massage mét happy ending) wel de rondborstige dames van me afslaan, ik moest de uit de lucht vallende champagne (van regen heeft daar niemand gehoord en we zitten natuurlijk boven de wolken, sukkels) uit mijn glanzende en golvende haar wrijven.
Ook in Droomland blijven die euvels je achtervolgen. Maar wat zeur ik. Ik was in Droomland: waar ik zo graag wil komen daar waar geen leed kan bestaan.
En ik groette mijn vrienden, want die zijn daar van alleen medespelers die na de wedstrijd af en toe een biertje met je drinken, tot vrienden geworden!
Droomland. Droomland. O, ik verlang zo naar Droomland. Daar is steeds vree. Dus ga met mij mee, samen naar het heerlijke Droomland.
En eerst groette ik nog Koosje, natuurlijk niet chagrijnig, niet altijd ergens anders als je net de sleutel niet kunt vinden en niet met een slecht analoog signaal op zijn TV.
Zwerver, gij vindt daar vrede. Zieke, gij kent geen pijn. Daar wordt geen strijd gestreden. Daar waar mijn broeders nog zijn.
En natuurlijk, het egale en grasgroene veld opkomend, nog even de elke wedstrijd aanwezig zijnde voltallige gezinnen, partners, andere vrouwen en dergelijke groetend, zien we daar dan géén scheidsrechter. Natuurlijk niet, hier respecteren we onze tegenstanders en zij ons. Net als toen we nog op het pleintje een balletje trapten, hebben we die scheidsrechter niet nodig. Democratisch wordt besloten of de bal uit was, of die schop te zwaar was, of die bal over de doellijn was en of drie corners penalty zijn. En we komen er altijd uit, want Droomland, daar is steeds vree.
Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrriiiiiiiiiiiiiiiiinnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnggggggggggggggggggg.
Gebonk op de deur, gehamer op het glas en een stem met een zwaar Limburgs accent die ’Jamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaallllllllllllllllllll’ roept. Droomland is gelijk vergeten, back to reality (ook al gejat, maar niet van Paul en André dit keer).
Even een schrijverstruukje: we veranderen het perspectief nu van dat van Jamal - die idealen heeft en er ook over droomt, zo is boven te lezen - naar dat van de schrijver dezes.
Ik vind het een te zware opgave om een deel van de wedstrijd vanaf de zijlijn te verslaan (sorry Jamal) na twee weken inactiviteit, qua veld en voetbal dan.
Het is het veld van de Concordia-Hertogstad-Combinatie, en geen Droomland, en de eerste vijfenenveertig minuten staan te beginnen. We spelen wél met een scheidsrechter: de coach van CHC is zo vriendelijk geweest om zijn neutraliteit ook op het veld te laten zegevieren. Maar laat ik een sprong maken, anders wordt het wat al te langdradig: Mark is het getreuzel van zijn medespelers zat en leidt zelf de aanval die hem in staat stelt om met een strak schot 0-1 te scoren. Nadien volgen nog vele kansen, die handig om zeep worden geholpen door flitsende jongens met strakke namen als Bob, Frans en Mark.
Moet dat ons deren? Echt niet, zeker niet als ook nog onze rust opgeluisterd wordt door de DJ die in de kantine alvast zijn complete oeuvre tegelijk in de CD propt. Je kunt er maar vanaf zijn. En dan hoor je die kreten van wanhoop niet, die de coach van onze tegenstander richting de scheidsrechter uit. Was hij dat niet zelf? Wat een vreemde vertoning: hij scheldt zichzelf de huid vol en zegt dan ’rustig maar, anders kunt u de wedstrijd vanaf de tribune volgen’. Vervolgens draait hij zich resoluut om, om van zichzelf weg te lopen.
U volgt het nog? Ik dacht dat alleen Lucky Luke sneller was dan zijn schaduw, maar deze man is even snel als zichzelf! Gelukkig begint de tweede helft, die rustpauzes kunnen zo verwarrend zijn. En ook maar gelukkig, we zijn even goed als in de eerste helft. Hoe anders kan dat echter lijken als een bepaald gevogelte (in de naam zijn in ieder geval verwerkt de woorden ’thuis’ en ’fluiter’) weer in het land is en wie kan hem dat kwalijk nemen, het is lente! En vanuit het perspectief van een dergelijke gevederde lijkt een grove charge op Mark in het strafschopgebied ineens een vrije trap voor CHC, een bal in de goal van OSC een terecht doelpunt (1-1) en een teruggespeelde voorzet van Loeki op Mark in scoringspositie ineens een duidelijk geval van buitenspel. Of lijkt een pirouette-zonder-iemand-te-raken ineens een roodwaardige overtreding van Geert G. Wie neemt het die vogel kwalijk? Een vogel zingt zoals hij gebekt is. Erger is het dat van al die vogelkenners in het Oranje op het veld,
er zoveel nog opkijken van het spotten van een dergelijke fluiter. En dat ze zich dan ook nog op een andere manier laten kennen. Als we niet gezamenlijk van het veld lopen (op naar de eerste kievitseieren ofzo), dan lopen we samen op het veld en voetballen we om te winnen. Iets anders is er niet. In mijn Droomland gebeurt dat.
In mijn Droomland dansen we ook op de platte kar en krijgt Frank S. de tijd om zijn paaldansact erop uit te voeren.
In mijn Droomland vind ik het goed dat anderen man-of-the-match worden.
Ik ga er maar eens heen. Welterusten, snaveltjes toe en handjes boven de deken.
GvD, namens Paul de L.(nee, niet Paul de Limburger, zo erg ben ik niet Guy), André H. en Eminem. |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
