Het is 12 maart 2011 als dit wordt neergekriebeld. Zaterdag = voetbaldag voor onze jeugd. Maar het is ook “the day after”...
Nog verward van de imponerende beelden uit Japan stel ik mijzelf voor hoe het zou zijn als inene bij ons een metershoge muur van water alles en iedereen zou komen meesluizen.
Eigenlijk is dat niet eens zo moeilijk voor te stellen. Ook in onze levens gebeuren steeds dingen die we niet verwachten en die ons hele leven volledig door elkaar kunnen schudden.
Vroeger, toen ik jong was.... toen hoorde ik weleens van mensen die heel erg ziek waren en haalde dan “stoer” mijn schouders op en ging over tot de orde van de dag. Ik schudde het eenvoudigweg van me af en vermeed vooral die mensen te ontmoeten.
Als jongmens wens je niet te worden geconfronteerd met de vergankelijkheid van ons, toch?
Ach, jeugd... kennen jullie Sting? Die moest ook wat ouder worden vooraleer hij het zo prachtig kon uitleggen: (excuses voor de evt. kleine reclame vooraf, blame youtube)
Fragile, teer, dat zijn we, zoiets als de vleugels van een mooie vlinder.
Het lijkt wel alsof je naarmate je ouder wordt vaker wordt geconfronteerd met zieke mensen of met het overlijden van mensen. Dat is natuurlijk niet zo.
Ook in de jaren waarin elk van ons steevast de schouders ophaalde bij slechte berichten over familie, vrienden, kennissen, clubgenoten.... ook toen werden vrienden en familie, kennissen en clubgenoten ziek en soms gingen ze ook dood.
Maar we haalden dus die ge-oefende schouders snel op. En WEG was het nare, weg was het “gedoe” dat je zo’n slecht gevoel gaf.
Naarmate je ouder wordt lukt dat steeds minder. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dat komt omdat je zelf ook steeds meer richting ziek en dood gaat.
Aan de schouders zal het niet liggen, die zijn juist in topconditie om opgehaald te worden. Je realiseren hoe “fragile” we zijn, dat zal het zijn. “morgen kan ik het zijn”....
Maar het is nog geen morgen en dus niet gedepressiviteerd! Zo roep ik u allen op.
Vandaag is het vandaag en we mogen wat mij betreft best wel eens stil staan bij verdriet en zo, maar er moet wel geleefd worden, waarde sportvrienden.
Bloemen zijn er niet het hele jaar, maar dagen wel, dus: pluk die dag!
En als ik dan vandaag iemand tegenkom die erg ziek is, dan sla ik even kort een spreekwoordelijke schouder om hem of haar heen, bemoedig ik door een blik van begrip en medeleven.... en ga over tot de orde van de dag.
Schande? Wel nee... de mensen die ik ken die nu erg ziek zijn, ze zouden niet anders willen. Dat ze ziek zijn wil nog niet zeggen dat ze niet meer willen leven, joh!
Oh ja, jeugd: als we dan zometeen weer allemaal het veld opduiken voor een potje voetbal... … bedenk dan wel hoe “fragile” we zijn en ga een hele hoop sportief om met je spelgenoten.
Ha!... wordt het toch nog een hele mooie dag.
Peter Anshof van Gijn
REAGEER! OF ga naar lijst eerdere columns (Schrijver is vaste columnist van OSC’45. Op positief/kritische wijze volgt hij van alles, natuurlijk voornamelijk zaken die OSC’45 betreffen of raken. Dat doet de columnist geheel los van de mening van andere OSC-ers en, uiteraard, geheel los van de mening van bestuurders. OSC’45 en haar bestuurders zijn niet verantwoordelijk voor hetgeen in de column wordt geschreven)
