Zonder de illusie te hebben vergelijkbare verslagen te kunnen schrijven als GVD, hieronder een wedstrijdverslag van onze driepuntenwedstrijd van vandaag. Met een uitgebalanceerde basiself in het veld en een ijzersterke (beetje natte) bank aan de zijlijn begonnen we volle frisse moed aan de eerste competitieminuten van het seizoen 2011-2012. In de goal stond de inmiddels vertrouwde ballenvanger Jan (we zullen hem moeten missen de komende weken). Zijn warming-up heeft weinig zin gehad, want de eerste 25 minuten heeft hij geen bal, laat staan een groenhemd, gezien en dus stond hij koud in het veld.
Die eerste 25 minuten waren namelijk overdonderend voor Den Dungen 4; ze konden geen bal aannemen of er hing een OSC-speler in zijn nek. Daarom dacht een Dungenaar bij een ingooi de bal maar direct bij Bob in de voeten te gooien. Die wist er wel raad mee en stelde Loeki in staat de 0-1 te scoren. Vlak daarna gooide de ’Cabral’ van OSC 3 er een paar mooie bewegingen uit, maar zorgde een beweging van een Dungenaar ervoor dat hij hard ten val kwam. In de 16 en dus een pingel. De gouden regel ging aan Fransje voorbij (want de gevloerde mag uiteraard nooit de pingel nemen), leider Jamal had hem immers aangewezen om de 11-meters te nemen en dat deed hij vakkundig; 0-2.
Wederom slecht uitverdedigen leidde de 0-3 in. Loeki had iets daarvoor verzuimd over te spelen en ging onsuccesvol voor eigen succes. Hij liet zien dat hij hier (niet) van geleerd had, speelde dus weer niet af en scoorde bij de volgende gelegenheid wel een succeservaring en de 0-3. Waren wij nou zo goed en Den Dungen zo slecht? Nee, eigenlijk niet. Wij waren fel op de bal en lieten Den Dungen niet bij onze 16 in de buurt komen, maar bij balbezit was het aan onze kant nog behoorlijk slordig en zat er weinig voetbal in. Maar goed, een kniesoor die daar op let bij een 0-3 voorsprong. Die voorsprong zorgde er echter ook voor dat we wat rustiger aan gingen doen en minder fel werden. Den Dungen kwam daardoor beter in de wedstrijd en scoorde zelfs de 1-3 met een knappe kopbal.
Rust. De conclusie was logisch. Als wij de 1-4 zouden scoren, was de wedstrijd gespeeld. Met een 2-3 zou het echter nog heel lastig worden. En dat werd het ook; lastig.
De eerste 20 minuten waren voor Den Dungen. Zij schoven steeds een mannetje door en de luid bejubelde 4-3-3 opstelling schoot tekort. Dat deed onze Jan ook één keer; bij een corner schreeuwde hij indrukwekkend JAAAA, LOOOOSSSSS! Los laten deed hij niet, hij raakte de bal niet eens aan, waardoor deze door bleef vliegen. En dat had niemand verwacht, omdat hij tot dat moment alles klemvast had. Een ongelukkige New Kid liep al teleurgesteld door al dat keepersgeweld verder richting goal, kreeg de bal onverwachts snoeihard in zijn onderbuik, waardoor deze bal gevaarlijk dichtbij onze doellijn kwam. Gelukkig stond daar een andere rots in de branding (Geert?) die de bal wegramde ver weg van de 2-3 vandaan.
Onze masterstrateeg langs de lijn greep in, voerde wat wissels door en wijzigde de opstelling in een vertrouwde 4-4-2. Het had direct resultaat; gouden wissel Jeroen negeerde het ’geef mij de bal-geschreeuw’ van Geert en legde twee Dungense heren in de luren. Vervolgens sneed hij de bal als een warm mes door de groene verdediging heen en zette hij Dave alleen voor de keeper. Dit soort buitenkansjes moet je deze goalgetter niet geven en dus was de 1-4 een feit. Den Dungen 4 geloofde er niet echt meer in en jammer genoeg werd het van hun kant ook wat onsportiever. Gelukkig gingen wij vrij goed om met deze frustratie. Sterker nog; Geert legde zijn agressie in een hard afstandschot - na een uitgekiend overstapje van onze laatste man - dat na wat Dungense benen in het net eindigde; 1-5.
Een mooi en terecht resultaat. Voetbaltechnisch zijn we er nog lang niet, maar de wil en het plezier is er volop! Zeker met de tijdelijke terugkeer van de hunk in de branding van menig Frans tienermeisje.
