Die vader had een kind (anders zou ‘ie geen vader mogen heten en zou het hebben moeten beginnen met: “er was er eens een man”... of zoiets...)
Het kind was een jaar of 9 en eeeerg sportief. Zo voetbalde hij als een heuse Hendrik Johannes Cruijff-in-spe, karatete hij als een heuse vol-prof karateraar en skateboarde hij vele blauwe en bruinige butsen en bulten aan ellebogen, schenen en knieën.
Ontevreden over het boarden wenste de kleine man ook inline skates tot outfit te kunnen rekenen, waarop de vader de portemonnaie trok en euro’s inruilde voor rolschaatsen-voor-op-de-skatebaan. Daar zitten geen remmen op....
Voor alle vaders was het weer dag-der-dagen: Vaderdag! Des namiddags trok het hele gezinnetje naar de skatebaan, waarop zoonlief demonstratie van inline skaten zou verzorgen.
Vertederd keken beide ouders toe terwijl zoon stoer de kunstmatige heuvels en dalen op- en afroetschte.
Een kleine pauze op een hoge “heuvel” luidde een volgende nederdaling in, maar die ging ter helle: zoon klapte onderaan vol op het gezicht en richtte zich in grote schrik en pijn met bebloed gezicht wat op, wanhopig de blik van vader en moeder zoekend.
Resultaat van de smak was fors te noemen: twee losse voortanden waarvan elk een hoek miste. De tanden bleken na enkele weken “dood” en werden dus grauwgroen...
Tandartsen kunnen tegenswoordigs heul veul: De tanden werden behouden, het groen uitgeboord, weggeslurpt en vervangen door wit en de dode tanden prijken nog steeds en correct op hun plaats in het inmiddels van beugels voorziene gebit van zoonlief.
Er was er eens een trenert.... Hij had vele voetbalspelers verzameld als team (anders zou hij geen “trenert” mogen heten, maar zou het zoiets als “er was er eens een man” hebben moeten zijn)
Het team van trainer Erik was enthousiast en voetbalde dat het een lust was, zowel voor alle ogen als voor de resultaten: ze stonden (bijna) bovenaan en geruchten van promotie deden opgeld en de rondte.
Het was voor de spelers en trainer wat langere tijd geleden weer eens de pauze der pauzes: winterstop.
Van tijdens die stop ondergane struikelingen of anderssoortige perikelen is niets naders bekend, voor optekening der analen een zwart gat derhalve.
(“analen” heeft niets van doen met “anaal”, maar komt van het Romijnse “annus” hetgeen “jaar” betekent; geheel iets anders dus dan de evenzeer Romeinse bron met slechts één “n” in het midden)
Na de stop kwam weer de start, maar het wilde niet meer zo echt vlotten. ... het stroopte allemaal wat, her en der werd van alles en nog wat gerept, de schwung was er wat uit.
Het was een beetje als wilde je een forse hap nemen van een MacDonalds quarterpounder, maar je voortanden zitten los... Het hapte dus niet meer heerlijk weg, zullen we maar zeggen.
Trainers zijn tegenwoordig heel knap en kunnen heul veul:
Erik is een trenert die goed wist hoe te slaan en schelden, daar zat geen enkele rem op: Hij sloeg wie zulks verdiende een arm om de schouder. Hij schold menigeen vele voutjes kwijt.
En aldus bleek de veerkracht groter dan de dip en vierde de vereniging fors feest door een welverdiende moedige terug-promotie! Dat was einde voorjaar 2011.
Er was er eens een schrijvert... En die schrijvert schreef heel wat af (anders had hij geen schrijvert mogen heten, maar het het zoiets als “er was er eens een sukkel” moeten zijn geweest)
Het liefste wat de schrijver schreef was het volledige “niets”. Zijn geschriften gingen oprecht en fanatiek helemaal nergens over en er zat geen enkele rem op die onzin.
Een Zoon, die ooit eens een forse smak op de voortanden maakte, sprak de schrijvert aan en zeide: “Schrijf eens over mijn val, JONGEN!”.
Een voetbalvereniging, die ooit in een dipje zat met hun Eerste en de schrijvert vaag kende, sprak hem aan en zeide: “Schrijf eens over ons Eerste, JONGEN!”.
Sedertdien worden alle leden van de vereniging, al dan niet met loszittende tanden of dipjes in voetbalspel, overspoeld met teksten die nergens over gaan, tot niets brengen, geen enkele waarde in zich dragen en ten meeste tot een voorzichtige glimlach brengen.
Oftewel doe eens iets onverwachts.... ... da’s meestal wel leuk, toch?
Peter Anshof van Gijn
REAGEER! OF ga naar lijst eerdere columns (Schrijver is vaste columnist van OSC’45. Op positief/kritische wijze volgt hij van alles, natuurlijk voornamelijk zaken die OSC’45 betreffen of raken. Dat doet de columnist geheel los van de mening van andere OSC-ers en, uiteraard, geheel los van de mening van bestuurders. OSC’45 en haar bestuurders zijn niet verantwoordelijk voor hetgeen in de column wordt geschreven)
