|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
GVV 3 - OSC’45 3 |
| |
Omdat ik toch niet bij elke wedstrijd die we uit spelen het stof weer af kan blazen van het all-time favorite wedstrijdverslag ’De thuisfluiter’, zullen we het vandaag over dieven hebben. De tomatentelers onder jullie kunnen gerust zijn: ik ga geen verhandeling geven over dat kleine blaadje tussen die twee stengels van de tomatenstruik, dat je er dan moet afhalen om de bloei en groei te bevorderen. Nee, ik ga het hebben over twee soorten dieven: die, die de overwinning stelen en die, die het van hun eigen portemonnee zijn. Om maar met deze laatste te beginnen: er zat veel meer in de eerste helft dan we eruit gehaald hebben. Niet dat we nu zo veel kansen kregen, maar dat kwam nu juist omdat we te beschroomd waren tegen deze net-niet koploper die alles nog gewonnen heeft. Gelukkig weten we nu, na de wedstrijd, ook waarom ze in ieder geval thuis alles gewonnen hebben, maar daarover later meer. Eerst nog eens wat verder bomen over dief van je eigen portemonne zijn: met minder schroom hadden we meer druk op het Geldermalsense doel kunnen zetten en met wat meer efficiëntie voor de goal hadden we zelfs met een voorsprong de rust in kunnen gaan. Dat was dan natuurlijk ook te danken geweest aan de - en welke beest leent zich nu beter voor dit bijvoeglijk naamwoord - katachtige reflexen van Maurice, die met drie saves op de lijn ons in de wedstrijd hield. Nu gingen we geheel niet ontevreden de kleedkamer in voor een bak thee, elkaar in die rust nog eens wijzend op het etterige gedrag van de tegenstander dat al was begonnen en zich vast zou uitbreiden in de tweede helft. Nog voordat we dat konden gaan ervaren had Koen echter nog een kadootje te overhandigen aan de rood-witten en die deden daar hun ding mee: 1-0.
Wat er daarna gebeurde staat niet in zijn geheel op mijn harde schijf, maar laat ik jullie meenemen naar het begin van de wel aanwezige beelden: Bob wordt van achteren geschopt door twee hard schreeuwende rood-witte schobbejakken en er stormt nog zo’n bullebak het veld in (die waarschijnlijk nog een voorwaardelijke schorsing uitzat of gewoon op proefverlof was) die hem een geplaatste hoek op zijn gezicht geeft. Vervolgens wil een wilde met het uiterlijk van de ideale schoonzoon een 1-op-1 duel met Bob aangaan. Helaas ging dit niet door (dan hadden we in ieder geval nog iets gewonnen deze zondag),omdat niet de scheidsrechter, nee, omdat Robert er tussen kwam en de gemoederen wat wist te bedaren. Echter, nog bij wat andere Bovenriviersen zaten de handjes ook los. We zoomen in op de scheidsrechter: hij staat stil en doet NIETS. Ik spoor hem aan, maar hij weigert in beweging te komen. Het begint langzaam tot mij door te dringen dat hij dit al veel vaker gezien heeft en dat hij ook weet dat ze er weer mee wegkomen: hij zal geen rapport maken, maar weer een creatieve en voordelige oplossing verzinnen: zo zijn ze dat gewend. Omdat helaas het Orthense team daarna in twee kampen uiteenvalt en de aanvoerder zijn taak nog niet zo goed kent en push-ups dit keer helaas niet gaan werken om de orde te herstellen, komt dan eindelijk de oplossing uit de hoge hoed van de scheidsrechter: Bob eraf (ettelijk keren geschopt en geslagen), ideale schoonzoon (schoppend en slaand) eraf en nergens meer over praten. Beduusd van het geheel besluiten we door te spelen. Achteraf is daar nog een hele discussie over en inderdaad ik moet Geert en Frank gelijk geven: als team moet je achter je teamgenoot staan, je eergevoel bewaren en schijt hebben aan een KNVB die niks zal doen bij gebrek aan bewijs en wel driftig met boetes zal strooien. We spelen echter door en vallen van de ene verbazing in de andere: de spits mag ’m met de hand meenemen en 2-0 maken, niet lang daarna gevolgd door een dwarrelbal die 3-0 betekent. Nog verbazingwekkender mag het volgende zijn: duurloper Jeroen gaat er twintig minuten voor tijd al af met chronische kramp, waarna we met 9 man ook nog de 4-0 om de oren krijgen. Ik krijg vervolgens het woord ’gefeliciteerd’ niet meer uit mijn strot en bedank in plaats daarvan mijn tegenstander. Ook daar is hij echter als een kind zo blij mee en geef hem eens ongelijk: zo regelen zij dat toch hier?
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
