Zoals gezegd, Luuk Mathot, voor veel van jullie wellicht geen bekende naam. Ik heb dan ook maar 3 jaar bij OSC gevoetbald. In het Eerste en het Tweede.
Heb mooie jaren meegemaakt die mijn eerste waren in het senioren voetbal. We zijn gedegradeerd, kampioen geworden en ons weten te handhaven. Veel geleerd van de vele goede voetballers om me heen. Maar vooral van de sfeer en traditie in de groep en binnen de club. Wijlen Corrie Stuiver die trouw de stoel klaar zette voor de trainer bij de dug-out en de man-van-de-wedstrijd ceremonie van Ton is iets wat me altijd zal bijblijven. En wat ik z.s.m. wil invoeren bij onze mini’s. ;-)
Ik ben geen trouwe clubvoetballer geweest. Heb bij veel clubs gespeeld in die korte tijd. Excelleerde goed in een nieuwe omgeving en gaf veel nieuwe prikkels. En toen mijn zoons Owen en Evan de leeftijd bereikte dat ze actief in een team konden gaan voetballen stelde de clubkeuze me eigenlijk niet voor een dilemma. En dat is wel anders geweest.
Clubs als Emplina, OJC en Hedel hadden een goede indruk op mij achtergelaten en de situatie waar OSC zich 5 jaar geleden nog in bevond, maakte het niet aantrekkelijk mijn kinderen hier mee naar toe te nemen. Echter, in die 5 jaar is er veel gebeurd (zoals Bart in zijn stuk ook aanhaalde) en dat heeft er voor gezorgd dat OSC weer vanuit de basis een mooie en sterke club aan het worden is.
OSC begint weer te leven. Of dit nu op school of in de wijk is. Juist door de inspanningen van die vele vrijwilligers is men weer in staat aan de voorwaarde te voldoen die nodig zijn om deze trend door te zetten. Ik maak dit wekelijks mee en toen het team van mijn zoons zonder trainer kwam te zitten had Willem (Schalken) weinig moeite nodig om me over te halen.
Dit was het ideale moment om mijn voetbalschoenen weer uit het vet te halen. Iets samen met mijn zoons te doen. Iets was ze geweldig vinden. Maar ook direct mijn steentje bijdragen aan het voetbalplezier van andere.
En nu we een paar maanden verder zijn en je de vooruitgang bij iedereen ziet, begin ik eindelijk te begrijpen wat die mensen toch beweegt om voor dag en dauw in de weer te zijn. In regen en zonneschijn op dat veld te staan. Het is verslavend te zien hoe je kinderen, hoe klein ze ook zijn, plezier kan laten hebben met een bal. En als dan eindelijk dat doelpunt valt (al is het de 28-1) of ze eindelijk die tackle maken dan maakt me dat stiekem heel trots.
Hopelijk zijn de gesprekken over een herinrichting van sportpark de Hambaken in een vergevorderd stadium en zou perfect gelieerd zijn aan de wederopkomst van OSC als toonaangevende (Jeugd-) voetbalclub in Den Bosch en omstreken. En dat ga ik van dichtbij mee te maken.
Ik wil de pen graag doorgeven aan nog zo’n markant persoon binnen OSC. Iemand die ik altijd graag tegenkwam en die veel voor de club doet / heeft gedaan. Hij heeft recentelijk en stapje terug gedaan in zijn vrijwilligerswerkactiviteiten. Ben zeer nieuwsgierig hoe Koos Kradolfer de toekomst van OSC ziet.
Wilt u reageren op dit artikel of zelf ook tekst aandragen voor Het Baken: klik HIER
