|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Maliskamp 2 - OSC ’45 3 |
| |
Een gewoon voetbalverslag dit keer. Alle verzoeken om weer een literair hoogstandje ten spijt, dus. Vandaag tegen de mannen van Maliskamp, die vooraf ingecalculeerd werden als een geslepen ploeg met een meer dan uitstekende opwarming.
Het had dus niet als een verrassing moeten komen dat de psychologisch warming-up c.q. oorlogsvoering al voor de wedstrijd startte. Het kwam toch als een verrassing, want wie had gedacht dat ze een heel regiment Maliskampse veteranen in onze kleedkamer zouden loslaten om deze van onder tot boven dampend, vol modder en ook nog met twee halfnaakte jongelingen erin bezet te houden tot 10 minuten voor de wedstrijd, zodat onze warming-up niet meer kon zijn dan een paar balletjes breed en half sprintje van hier naar daar en een zonder overtuiging uitgesproken woordje van ondersteuning van de Lijder. Het moest maar zo en anders was het toch zo. Half-warm danwel half-koud stonden we in het veld en zoals de uitgebreide swaffelberichtgeving al symboliseert: alles wat half-zus of half-zo is en dan ook nog half-van-dittem in een half-verwachtend van dattum geswaffeld wordt, dat levert publiciteit op ! Met alvast dank aan Kalung en Paul, voor ik het vergeet. Maar misschien worden ze later nog wel genoemd. Het zou zo maar kunnen wanneer één van hen zou scoren of met een paar fraaie reddingen de goal schoon zou houden. Het zou zo maar kunnen, maar u blijft nog maar even nieuwsgierig, zo moet dat met een echt voetbalverslag.
De aftrap was voor Maliskamp, maar die moesten nog bekomen van de warming-up en zo kon OSC in een fijn regentje het de afgelopende weken vertoonde pressiespel etaleren.
Dat Kalung daar niet bij was bij die afgelopen weken, mocht hem niet deren, hij kent dat spelletje natuurlijk als zijn broekzak, gezien zijn imposante carrière in het Tweede. Maar daarover nu niets meer en later ook niet meer. Het mocht hem dus niet deren en dat betekende dat hij bij de eerste de beste halfharde terugspeelbal van de Maliskampse verdediging zijn voet ertussen zette en met die zelfde voet (hij is behalve bal- ook lichaamsgoochelaar) de bal in de uiterste hoek liet verdwijnen: 0-1.
Een gelukje, dachten we nog, zo’n jongen die nooit scoort en slechts linksback staat (sorry Guy, laat je MOTM-klassement voor zich spreken).
Maar de wedstrijd was nog niet veel minuten verder of via een mij niet bekende medespeler kwam de bal bij de keeper van Maliskamp die hem maar half-half verwerkte en hem voor de voeten van uw verslaggever deponeerde. Die dacht niet verder na, en schoot, en raakte alleen maar lucht, want die dekselse Kalung zat er weer eens met zijn goochelvoet tussen en had dezelfde afvallende bal reeds tot een goal gepromoveerd: 0-2. En daar hebben we ook nog invalkeeper Paul, die met een aantal onorthodox geplaatste vuisten tussendoor een tegenaanval onschadelijk maakte, waarbij overigens de assistentie van enige verdedigers volledig ontbrak. Nog maar net van de schrik bekomen, rende Koen op een (door hem zelf?) diep geplaatste bal het strafschopgebied in. Zoals u reeds weet staat hij bovenaan in de competitie voor doelpuntenmakers die vanuit onmogelijke posities en op onmogelijke tijdstippen scoren en daarvoor veel te veel punten krijgen. Wel, daar kon nog wel wat bij, dacht hij, en hij liet de voorhoede-bankzitters met een simpele voetbeweging verbleken: 0-3. Kan er dan niets meer fout gaan bij ’t Derde? Gelukkig wel, de rust, die kwam veeeeeeeeel te vroeg voor een team-in-the-mood.
Na de rust was het allemaal niet zo opbeurend meer, hoewel Koen zich nog omver liet beuken door een Maliskampse eik en Frank S. (hoewel, ik doe iets revolutionairs, ik laat die S. voortaan weg), Frank dus, die de pingel keurig achter de doellijn plaatste: 0-4.
Het vervolg was het aanzien niet waard, maar moest toch aangezien worden en wat eraan te zien was, was weinig strijd, het zgn. achteruitvoetballen (in een rechtgeaard voetbalverslag kan dat niet ontbreken), het de ballen niet in de voet spelen, het ballen van de voet laten springen, het onnodig goals weggeven (1-4, 2-4) en het met toegeknepen achterwerk toekijken, hoe de 3-4 niet moest gaan vallen, want dan werd het toch nog spannend.
Een beetje hot ’n spicy-tijgerbalsem erbij (bij dat toegeknepen achterwerk) en je hebt Franks recept voor succesvol bijgeloof: de 3-4 viel niet en de 2-5 wel, en hoé: Mark - met bijna-gebroken nek én beugel - dook al liggend precies op het juiste moment tegen de bal, die door een medespeler (ik vergeet al die assistende medespelers zo snel) panklaar voorgegooid werd, waardoor de bal met een fraaie curve in de linkerhoek van de goal belandde. De scheidsrechter, die verder goed floot, vond dit het niveau van de reserve vierde klasse te ver ontstijgen en om redeloze jaloezie bij de 21 anderen te voorkomen, keurde hij de goal af. Jammer, Mark, we weten nu dat je het nog kan én we weten nu ook dat die nek een slechte smoes is om op het criterium zieligheid toch MOTM-punten te scoren. Of de huwelijkse plichten niet na te komen, weten wij veel, want serieuze gesprekken daar kom je de Derde helft niet mee door.
Alles goed en wel jongens, we lijken welhaast onverslaanbaar en het begint zo onderhand zwaar de schijn te hebben dat we de Platte Kar zijn verloren op een duistere dag in
’the West’ aan een heuse thuisfluiter (piep, piep, piep).
Wie zei dat ornitholoog een saai beroep is... Kop op, als we tweede worden, hoeven we in ieder geval dat verhaal uit de stokoude doos over het eerste jaar van ’t Derde en hoe goed dat was, niet meer te horen. Halfharde zaken onder en handjes boven de deken,
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
