|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Nieuwkuijk 3 - OSC ’45 3 |
| |
Via welingelichte bron binnen de club hoorde ik dat er minimaal één lezer van mijn verslagen was.
Deze zin was nog niet af, maar voor de humoristen onder ons heb ik alvast een punt gezet.
Humor en ook nog een bescheiden aard, het is een zeldzame combinatie in deze tijden.
Ik bedoelde in de eerste zin echter te onthullen dat er minimaal één lezer was, die in mijn verslagen ’wel humor vond zitten’. Na deze terloopse opmerking van die welingelichte bron binnen de club
(en niet eens lid van de zondagochtendploeg...) heb ik sterk overwogen te stoppen met verslaggeven.
Dan zit je op zondagavond je best te doen een serieus verslag te maken van de vaak kolderieke gebeurtenissen op het veld van OSC 3 en dan is het enige dat die ene (en wie het wil mag ook ’enige’ lezen, als dat dan wel humor is) lezer kan opmerken dat er wel humor in zit. Maar stoppen is - zelfs na deze dodelijke kritiek - wel de makkelijkste oplossing en waarom makkelijk als het moeilijk kan.
Moeilijk als in: elke zondagavond weer ploeteren op een feitelijke en objectieve weergave van de wedstrijd in kwestie. Ja, laat ik daar gewoon maar weer mee beginnen.
Met een minimale bezetting in de kleedkamer en daarmee op de bank, begonnen we op deze zonnig geworden zondagochtend aan een loodzwaar duel. Want de opdracht was loodzwaar: we moesten winnen, én we moesten er ook nog voor zorgen dat Helvoirt niet van OJC won, terwijl we niet eens meededen in die wedstrijd! Dat we gewoon zijn gaan voetballen mag een wonder heten.
Ook nadat we in de rommelige openingsfase door de op wraak beluste geblesseerden van onze eigen ’tribune’ gedemotiveerd werden middels het bericht dat het allemaal toch geen zin meer had omdat Helvoirt gewonnen had in ’the dying seconds’ (een typisch OJC-trekje om dan niet scherp te zijn, zie zondagsschot van Koen). Wat was daarvan nu het nut? Zou het weer wat met die MOTM-punten van doen hebben? Hoe het ook zij, de openingsfase was rommelig en ik heb nog nooit zoveel ballen van voeten zien springen, onder voeten zien doorrollen, net te hard of net te zacht gespeeld zien worden en wat dies meer zij. Dat Nieuwkuijk daar verder niet van profiteerde had te maken met het simpele feit dat zij minimaal 50% van die ballen voor hun rekening namen. Het zal van de kant dus wel niet om aan te zien zijn geweest, maar dat is - met een dergelijke tribunebezetting - echt wel het laatste waar
’t Derde zich zorgen om diende te maken.
Meer zorgen leverden de kansen van Frank, Loeki en nog eens Loeki op, die er - het woord zorgen was al een alarmsignaal voor de oplettende lezer (die ene) - niet in gingen.
Met 0-0 kwam het levendigste gedeelte van de wedstrijd: de rust. En dat zegt dan weer genoeg, hoewel het in de kleedkamer van ’t Derde best onrustig kan zijn.
Dit keer was het echter levendig, en we namen ons direct maar voor om de tweede helft - om in voetbaljargon te blijven - vrijuit te gaan voetballen, alsof er niets meer op het spel stond.
En dat was ook zo. Ik bedoel dat van niets meer op het spel staan en niet per sé dat van vrijuit gaan voetballen.
Ook de tweede helft was niet van technisch hoogstaand niveau, zelfs als dat niveau gerelateerd wordt aan een minimaal technisch niveau dat nodig is om de bal een beetje in de ploeg rond te laten gaan met een minimaal ingrijpende tegenstander. Twee keer minimaal in één zin, het was weer eens zo’n wedstrijd (zie het begin van dit seizoen) waarin een minimaal overwicht uitgedrukt werd in een maximaal resultaat. In een vlaag van briljantie namelijk zette Bart Loeki vrij op rechts en in een tweede vlaag van briljantie bereikte die met een strakke bal Frank, die in een derde vlaag van briljantie de keeper half omspeelde en toen met rechts uithaalde (en hij is links, dames!): 0-1. Alle goede dingen komen in drieën, zullen we maar zeggen. Hoewel, zeg maar niet tegen je vrouw dat ik dat gezegd hebt wanneer je gesnapt wordt met twee vreemde dames in je echtelijke stede (dat is oud-Nederlands en oud-Nederlands doet het in zo’n situatie beter dan wat gestamel over dat dit echt niet jouw idee was). We moeten nog even door met dit verslag, ook na deze onbegrijpelijke tussenfrase, want Koen speelde na wéér een gewonnen kluts de bal breed in de zestien op Jeroen en uw verslaggever wist er nog net het puntje van zijn schoen tegenaan te zetten zodat de bal ook daadwerkelijke aankwam bij Jeroen, die dan weer zijn spreekwoordelijke dodelijke kalmte voor de goal misbruikte om de keeper het nakijken te geven: 0-2.
We moeten nog even een aantal wegkopballen voor eigen goal van Guy noemen (anders zou onduidelijk blijven waarom hij MOTM is geworden, want wat heeft hij verder gedaan zult u zich terecht afvragen als u dit verslag leest) en ook nog een beste ’save’ van Maurice op een als onhoudbaar begonnen trap van Nieuwkuijk en dan zijn we weer rond.
Gelukkig geen humor dit keer, dodelijke ernst past me echt beter.
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
