Nieuws
	OSC’45 3 - DSC 4   Op voorhand niet een affiche om ongerust van te worden, opgewonden veel nacht- dan wel ochtendrust aan te verliezen of zelfs maar in grote getale voor langs de lijn te gaan staan. Nadine bleek echter dat dit alles wel gebeurd was. Uw gastverslaggevers gaan u er alles over vertellen, want in het kader van flexibiliteit zal ik op veler verzoek consistent, consciëntieus en consequent de objectieve Derde Helft-commentaren van Geert, Franske, Peter en BoB tot een eensluidend verslag verwerken. Deze zondag begon echter met een ander con-woord. In plaats van consistent of condoom (teg)en conceptie was conflict het toverwoord van deze zondagochtend. Allereerst verliep het spel in de eerste helft nogal lammetjes omdat de ongerustheid over het wel en wee van Merijn als een lome deken over zijn medespelers lag (Was hij op die luttele honderd meters aangereden door een eveneens te late medespeler? Was hij door een concurrent genadeloos de bosjes in gebumperd? Was hij bij het verlaten van zijn huis plots in het moeras in zijn voortuin weggezakt?) (Franske). Geert maakte van pure ellende zelfs een eigen goal, die hij achter de vijandelijke linies nooit zo had kunnen fabriceren: 0-1 (BoB). Na een kwartier van deze miserabiliteit bracht de verlate aankomst van de Verslaggever (niet te verwarren met de Verlosser) nieuwe hoop (Franske). Overigens niet voordat Bob via de paal naast had geschoten, Bob over had geschoten en Bob zijn wissel met reclamebordvandalisme had opgeluisterd (Peter). Positief was ook dat Peter twee individuele acties maakte (hieruit moeten we opmaken dat Peter m.n. op dat ‘individueel’ trots is, maar daarvoor was hij dan ook MOTY 2010-2011 en dat is zóóó 2010-2011, Peter!) en dat de scheidsrechter maar liefst vijf vrije trappen mee gaf (Peter). De al genoemde nieuwe hoop leidde ook tot aanvallende impulsen en verhoogde inzet (dit moet denk ik gezien het taalgebruik van Franske zijn), maar deze beide leidden niet tot het meest basale waarvoor al dat gevoetbal is uitgevonden: scoren (GvD). Zelfs de dying seconds waren reeds verstreken toen Koen de bal rand zestien opving en met enig fortuin en afkaatsend op een Drielse verdediger het doel in drukte: 1-1. Nadine had het niet gezien, de rest van het publiek wel en er werd gejuichd, van geluk gehuild, om halzen gevlogen en zelfs Jan had goed door waar dit allemaal voor bedoeld en op touw gezet was: Koen heeft geen vriendin, hè? (Geert). Rust. Besmettelijk als ruzie kan zijn bracht de rust geen rust maar wat rake woorden aan enkele adressen (GvD). Jamal wisselde Koen, Koen had zich misrekend en dacht dat 4 meer was dan 7 en Jamal gaf met een lang gezicht waaruit de baard plots was verdwenen en plaats maakte voor een woordenspuwende vulkaan een venijnig repliek waarin hij aangaf dat hij super zin had om te voetballen dat Koen wat hem betreft de douche in kon waar Koen al stond omdat hij zich dus misrekend had en daarop zich onrechtvaardig behandeld voelde waarop hij zijn schoenen had uitgegooid en op zijn sokken en in volledige outfit de kraan ging aanzetten wat natuurlijk niet zo geloofwaardig was als je wilt gaan douchen (dat snapt zelfs Jamal) en toen bleek dat niemand ging protesteren daartegen waarop Koen dan weer ging huilen en toch zijn schoentjes weer ging aantrekken en zelfs Jan begreep in één zin waar het allemaal om draaide: Koen heeft geen vriendin, hè? (volzin van Geert) En Nadine? Die had dit niet gezien, maar vast allemaal al een keer meegemaakt (GvD). Guy, Loekinho en Franske maakten hun opwachting en Koen pakte sportief de vlag op om op een positievere manier en in de tweede helft de aandacht te gaan trekken (GvD). Een lekker woordenwisselingetje, een stevig ruzietje of een vurig en vlammend verbaal stoeipartijtje, ze hebben alle één ding gemeen: de lichamelijke actie erna noemen we het Goedmakertje (Franske). Met herwonnen energie maakten we goed aan het publiek wat er in de eerste helft aan geschort had (Frankse), maar één blauwhemd had er weinig boodschap aan en wist de bal bij één van de schaarse Krekdrielse uitvallen tot de 1-2 te promoveren (GvD). Loeki trof de lat na met een tweebenige wax-in-wax-out-achtige schaar de witgebroekte verdediger tot wanhoop te hebben gedreven (GvD). De inbreng van Merijn leidde daarna tot de gelijkmaker (Franske). Hoe, dat wordt nog een ingewikkeld verhaal, want ondanks dat Merijn het gat trok in de zestien was het toch echt Tim die de bal met een strak schot achter de keeper ramde:2-2 (GvD). ’t Derde viel hem in de armen alsof hij de winnende had gemaakt, maar die rol was toch echt diep in de tweede helft pas weggelegd voor Dave (GvD). Robert, die zijn hele carrière nog geen bal hoger dan 2 meter de zestien in had gekregen, maakte goed wat hij tot dan achterwege had gelaten (GvD). Merijn speelde hem richting de cornervlag aan en Robert streepte de bal strak richting de tweede paal, waar Dave zijn vizier dit keer wel recht had staan (GvD). Een fraaie kopbal later verdween de bal achter de grabbelende graaier uit het Drielse: 3-2 (GvD). Hachelijke momenten waren er Nadine genoeg en Koen vrat zich er flink over op met zijn welbekende en welluidende stemgeluid, gespeend van enig algemeen beschaafd Nederlands en het was weer Jan die vertrouwend op de goede afloop de juiste conclusie trok: Koen heeft geen vriendin, hè? Maar weet je, Geert, hij heeft wel een goede vriend, hè? (GvD). Geert pinkte een traantje weg, omhelsde Jan en zei: wil je ook bij mij komen wonen, Jan? (Anoniem). GvD.   Geplaatst 18 Okt 2011