Nieuws
	OSC’45 3 - RKTVC 3   Na alle commotie van 11-11-11 zou je bijna vergeten dat ’t Derde aantrad op 20-11-2011, ook geen misse datum als het lijstje ‘bijzondere data’ opgemaakt zou gaan worden. In ieder geval een dag waarop gewonnen moest worden om het zoet van de koppositie te smaken. Het zoet dat zo verzuurd en verbitterd geraakt was, dat zelfs de grootste optimist met het fenomenaalste geheugen nog niet verzonnen kreeg wanneer we voor het laatst op die plek gebivakkeerd hadden. Een ware schande dus, al moeten we ons – lieve lezertjes – bedenken dat ’t Derde wel maar liefst reserve vierde klasse speelt en dat kopposities of kampioenschappen daar niet op een presenteerblaadje uitgedeeld worden. Een overwinning moest het worden en alle tactische plannen, eerlijke wisselbeurtverdeelsleutels, platgetrapte egootjes konden overboord voor dat ene doel. Onze Succescoach© gaat niet voor minder en wie neemt het hem kwalijk als zijn offer bestaat uit een eindeloze reeks wisselbeurten, die zo oneerlijk eindeloos is dat hij die niet meer bijhoudt op teamers.nl. Dat jullie het weten. Wat jullie niet weten, of in ieder geval alleen weten als jullie uit bed geweest zijn op deze donkere zondag, is dat het mistte. O, wat mistte het! Het heeft in al die jaren dat we nooit de koppositie hebben gepakt nog niet zó gemist! Als ik Seth Gaaikema was, dan maakte ik nu de grap: o, wat heb ik dat gemist! Maar dat ben ik niet, en wat ik vooral gemist heb, is niet de mist, maar die koppositie. Ik laat u daarover in ieder geval niet langer in spanning: we starten dit verslag met de aftrap. Die werd door de Tielse blauwhemden genomen en de bal was nog niet ver gekomen en had ook nog niet veel voeten gezien of hij geraakte bij Tim. Het mag inmiddels bekend zijn: hij is links. En zeg maar: over-overontwikkeld op links en rechts ook ginne kwaaie. De keeper wist dit alles niet, dacht dat hij rechts was en ook nog traag, stormde op Tim af en was vervolgens de bal volledig kwijt. Die had Tim ondertussen omhoog geschoten en richting het juiste doel. Zich omkerend kon de Tielse goalie niet anders dan bewonderend kijken naar de fraaie curve van de bal die eindigde in zijn eigen net: 1-0. Het voelde wel een beetje als onverdiend, niet zozeer voor Tim, want die had ‘m volledig verdiend, maar wel voor de rest: nog helemaal niets gepresteerd op voetbalvlak, nog geen druk kunnen zetten, een terugspeelbal van betekenis kunnen spelen, nog geen mini-één-tweetje (nee, digifanatici, dit heeft niks met Twitter te maken) en dan al voor staan. Wat zich vervolgens ontspon was een prikkelende melange van overtredinkjes, overtredingen, verkeerd geplaatste balletjes, open kansen, knappe reddingen van Roy en andere heerlijkheden. De scheidsrechter kon niet anders dan het tot zich nemen en ervan genieten. Dat was dan ook waarschijnlijk wat hem belette eens wat vaker zijn fluit te hanteren, een bestraffinkje hier of daar uit te delen of zelfs wat afkoelperiodes op te leggen. Ondertussen liep ’t Derde langzaam vast in het spel dat het niet graag speelt: dat van de tegenstander. Combinaties gingen zelden nog over meer dan twee schijven, de bal terugspelen naar een kansrijkere teamgenoot kwam niet meer in de hoofden op en vooruit ging het allemaal te snel en te solistisch. De 1-1 hing daarentegen toch niet echt in de lucht en wellicht dat dat verklaart waarom Merijn en Roy in duo verbaasd waren dat de Koller-look-alike de bal uit de draai bij zijn maat in de spits wist te krijgen. Beiden grepen niet in, twijfelden over of de ander dat maar niet beter kon doen en enige back-up was ook al in geen velden of wegen te bekennen: 1-1. Rust. We hadden de thee nog niet doorgeslikt, de sokken nog niet opgetrokken, laat staan dat we de kleedkamer verlaten hadden of alle vastberadenheid uit de rust om de punten te gaan pakken werd de grond ingeboord. En we begrepen in één seconde waarom er een loopbaan in het voetbal is voor (en het is zo maar een willekeurige greep uit het aanbod): Koller, van Loen, Eykelkamp, Altidore, Crouch, Vennegoor of Hesselink en Plet. Het kopt bij een goed genomen vrije trap toch net wat makkelijker met al die kabouters om je heen, moet je je maar voorstellen: 1-2. En het was even stil aan Orthense zijde. Maar dat bleef het gelukkig niet. Wat heb je ook aan al dat achterom kijken: vooruit zul je gaan! Op naar het doel van de tegenstander, want als je alleen op je eigen helft de sterren van de hemel speelt, wint je nooit! En daar gingen ze, zij aan zij, Dave en Tim, samen frommelden ze zich een weg naar het vijandelijke doel en het was een lange weg die ze samen aflegden en hij ging niet over rozen, maar op miraculeuze wijze wisten ze de bal bij de tegenstander te krijgen en die kaatste het leder prachtig in de voeten van Jeroen. Met zijn zuivere vizier en zijn fabuleuze vizier-voetcoördinatie richtte hij de bal buiten het bereik van iedereen in de lange hoek, alwaar voldoende ruimte was om een bal in te plaatsen: 2-2. En het moet na deze goal geweest zijn dat RKTVC het langzamerhand begon te verliezen, hoewel het kan ook die derde sigaret in de rust geweest zijn, die net te veel was, maar de aanvallen op Roy werden spaarzamer en ’t Derde leek zowaar een aanvalsoffensief te creëren. Zo kwam Peter na een prachtige assist van weet-ik-veel-zijn broer oog in oog te staan met de keeper uit de Betuwe, maar Peter houdt niet van opgelegde kansen. Dat kon weet-ik-veel-zijn-broer toch ook wel weten, want het was Peter zelf die zijn teamgenoten in de rust erop had gewezen dat hij toch al twee keer een opgelegde kans had gemist. Zijn eerlijkheid werd echter beloond: een totaal onongelegde kans kreeg hij toen Tim een vrije trap nam die de tegenstander met een boogje richting de voet van Peter kopte. Peter maaide deze bal voor de stuit in één soepele beweging uit de lucht en of dat al niet moeilijk genoeg was ook nog richting het goede doel, dat zo open lag dat de bal er wel in moest verdwijnen: 3-2. Waarna iedereen opgelucht adem haalde en het grootste compliment van de tegenstander kwam: ‘Zeg, moeten jullie niet hoger gaan voetballen ofzo?’ GvD.   Geplaatst 23 Nov 2011