Nieuws
	OSC’45 3 - Theole 3   Het F-woord viel weer veel te vaak op deze schitterend stralende stiekem zomerse zondag. Het begon al met de afwezigheid van de aspirant-MOTM 2010 (en dat terwijl de wisselbeker nog bij een grûûn Nostradamuske stof staat te vergaren), u raadt het al: F****K*. Dat het F-woord vervolgens nog een aantal keer volgde zult u geloven, daar moet ik geen woorden meer aan vuil maken. Ik zeg u: 10:00 uur verzamelen, en u denkt: dat zal wel weer vloeken worden. Ik zeg u: een machtig grote opkomst, en u denkt: daar zullen wel weer een aantal onvertogen wisselspelers een nog groter aantal onvertogen woorden aan verkwanselen (te laat is ten slotte gewoon te laat, Jamal, of Bart het nu met sissende stem in je gezicht spuugt of je gewoon straal negeert). Ik zeg u daarbij: geen meisjesteam vóór ons in de kleedkamer, en u denkt: wat heeft dit nu met F-woorden te maken? En ik antwoord dan weer: u moet alleen denken op mijn commando en niet zelf initiatief ontwikkelen op gedachtengebied. Hoe het ook zij, na het plichtmatige ’hij leve hoog, hij leve hoog’ voor Nostrake (die met die groene broek en nu ook met een groen horloge, dat hem overigens ook weer goed stond) kon het allemaal dan echt beginnen. Schreef ik ’hij leve, hij leve hoog’ daarnet? Nee, ik typte het, maar ook dan is het een beetje een goedkoop grapje ten aanzien van de kleinere medemens die daar toch ook zelf niet voor heeft gekozen. Nu kan het echt allemaal echt beginnen. Zo was daar de aftrap, toch een noodzakelijk kwaad aan het begin van elke voetbalwedstrijd. Wie dat ooit verzonnen heeft? Toen ik nog op een pleintje tegen een balletje trapte mocht diegene die de bal meenam namelijk beginnen. Je begon met die bal gewoon een solo vanaf je eigen helft, en, in mijn geval, strandde je pas bij het goal van de tegenstander. Maar, o, die nostalgie, het begin pijn te doen als je dertigplusser bent. Dan weet je dat ook gelijk Koen. De aftrap was voor ons en dat schept verwachtingen. Het publiek was dan ook, van baby tot grijsaard, in groten getale op komen dagen en gonsde van onvervulde verlangens. Dat krijg je natuurlijk al snel als de echtgenoot des huizes het pand reeds voor 10.00 u des ochtends verlaat, ik bedoel, dan blijven er toch een aantal verlangens onvervuld. Maar daarover nu gezwegen, ik moet toch eens toekomen aan een aantal hoogtepunten onzerzijds: zo chargeerde de scheidsrechter wel een beetje met zijn gele kaart voor de fijngevoelige charge van Merijn op de aanvoerder uit Tiel. Ik bedoel, of all people Frans Duijts woont in Tiel, zou Merijn dan ook maar één Tielse mug kwaad doen. Awel, het antwoord daarop is: één lastige mug dan. Vervolgens kon Michael niet achterblijven, je bent bloedbroeder-ere-co-organisator van de fameuze Berlijntrip of niet: nog eens geel. Tussen die twee prenten door denderde Bob nog eens alleen op de keeper, maar paardenvlees is ook niet meer wat het geweest is in deze crisistijd: het bleef 0-0. Ook een fijngevoelige combinatie op links met Frank als laatste Schijf (tja, een Seth Gaaikema-grapje op zijn tijd moet kunnen, vind ik)mocht niet baten als je de goals als baten van aanvallen op het vijandelijke doel ziet. Daartegenover combineerden de Theolezen driftig tot de zestien, maar werden ze nooit gevaarlijk of het moest die vrije trap op de lat zijn die F***K F****** toch echt niet beroerde. Echt F***K, ik ben bereid je altijd te geloven, maar we kregen vervolgens een doeltrap mee en dat duidt er in het algemeen op dat de bal niet door ons is aangeraakt, en ons, dat ben jij ook F***K. Ja, en dat laatste F**** mag je in je zak steken als een opstekertje voor je OSC3-integratieperiode. Rust. Verse thee. Verse wissels. Verse woorden van supersubleijdert Bart en we konden er weer tegenaan. Waartegenaan? Wel het zwart-gele gevaar begon wat te luwen en dus konden wij onze voetbalschoenen ook eens tegen de bal aan krijgen. We deden er mooie dingen mee, maar schoonheid wordt door je medespelers niet altijd gesnapt, waardoor het voor de neutrale toeschouwer leek alsof we geen bal raakten, elke combinatie over meer dan één schijf verprutsten en alleen de verdediging goed op orde hadden. Wat dan wel van algemeen erkende en van objectief ultieme schoonheid was, was de orgastische kreet waarmee Geert het zestienmetergebied besprong ten einde voor eens en voor altijd het woord Swalbe uit de Hollandse taal te verdringen en te vervangen door het woord Sjeuf. Wel, Geert, mijn zegen heb je. Even voor de taaltechnici onder ons, het is: ik sjeuf, jij sjeuft, wij sjeufen en we hebben gesjeuft. Nadat Koen ook nog (naast groen) geel had gezien, stevende de wedstrijd af op een salonremise, ware het niet dat Jamal dit moment had afgewacht. Een almaar plichtmatiger combinerend groepje Theolezen schatte hij goed in en de bal recupererend hield hij één oog op de horizon alwaar hij Frank ontwaarde die er zijn laatste sprintje voor de middag uit perste en vervolgens met een bekeken schuiver de Oranjehemden een goede reden gaf om eens lekker bezweet elkaar te bespringen. Was dat fijn, ja dat was fijn, zeker na zo’n geflatteerde 7-2 van vorige week. Vervolgens smaakt het bier hemels en werden F***K S.en F****K F. tot koningen van de dag gekroond. Waarmee ik dan andermaal aantoon dat het een dag was waarop het F-woord weer veel te vaak viel. GvD.   Geplaatst 5 Okt 2009