|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC’45 3 - Wilhelmina 3 |
| |
Ja, lieve lezers, ook op zonovergoten dagen blijft het een geklungel zonder rekenmachientje.
Of voor jongeren onder u: met de calculatorfunctie van je mobieltje, of voor de ouderen onder u: met het telraam. Omdat de layout van deze verslagen toch nooit de redactievergadering overleefd, typ ik deze zin gelijk achter de volgende. En zo zult u dat het hele verslag tegenkomen. Dat zal ze leren. Een geklungel blijft het dus, want hoofdrekenen zijn we verleerd, mede daar we ons hoofd nog nauwelijks gebruiken met die nieuwe technieken allemaal. Dat je een hoofd ook voor andere nuttige dingen kunt gebruiken zult u later in dit verslag ook nog leren. Waarmee dan gelijk een volgende functie van het hoofd is genoemd: leren (laat ik het nog maar een keer noemen). Maar eerst over dat geklungel.
Het begon al met het tellen van de koppen. Want Johan had toch een duidelijk aanwezigheidslijstje opgesteld, maar elke telling en wedertelling leverde weer een extra hoofd op. Bleek Loeki stiekem niet naar Duitsland gegaan. En maar goed ook, maar daarover later ook meer. Met de berekeningen was het ondertussen nog niet afgelopen, want zelfs het alom geprezen Excel bleek niet in staat om een bevredigende wisselbeurt frequentie voor Franske te berekenen, waarover later niets meer. Er is al te veel gezegd,
lijkt me (maar dat voor de intimi, zoals dit hele verslag eigenlijk). Dan maar over naar de meer dwingende cijfers, die in dié hoge mate de einduitslag bepalen, dat ik mijn gekwezel nu echt moet onderbreken voor een puntige opsomming van doelpunten, zodat ik aan het eind van mijn verslag nog ruimte van de redactie krijg om de geblesseerden, vakantieganger, dubieuze wissels en andere aanverwanten een hart onder de riem te steken. O, nee, dat kan ik beter nu doen, dan heb ik de ruimte nog. Kop op, jongens, er komen vast nog meer hoogtijdagen, ook voor jullie! En dan nu de harde cijfers: 0-1. Francois in snelle rush op keeper, keeper vindt Bob, Bob vindt net: 1-1. Drie, 3, gemiste kansen van uw verslaggever, die nog net wist uit brengen: ’Kansen, ik noem dat geen kansen, ik noem dat op de goede plaats staan maar met de verkeerde voet’. Inworp Rob, Bob als een bronstige buffel richting zijn geliefde en scorend in haar met een wereldschot, dat van schoonheid extra lang in de touwen hing om Bob positief te bekrachtigen in zijn hervonden scoringsdrift:2-1. Mark ’hij raakte me echt’ de Zwaluw met een prachtige, vertraagd weergegeven (of was het mijn wazige blik?) gratievolle nedervlucht en Penalty-o nee hij neemt ’m echt-Paultje met een droge halfharde halfhoge (heeft-ie bijgeleerd van het swaffelen lijkte me): 3-1. Zijn we nog niet halverwege? Ik krijg een droge keel van al dat lezen. Dan Loeki, met een geduld dat hij alleen kan opbrengen wanneer hij de halve nacht op geweest is, met een perfecte pass op Mark, dit keer geen genade:4-1. En, voor de dames langs de lijn, ja, hij was er echt en hoe! Frank! 5-1! Nog niet genoeg? Nog niet verzadigd (van) dat Derde? Nee, nog niet! Want, Loeki, met een echte Bosco-shuffle, 1 man voorbij, nog een man, weer dezelfde en dan die keeper, kun je die niet voorbij, ja, ook voorbij en dan de doellijn ook voorbij? Nee, niet, dan over naar Koen, kun jij die keeper dan voorbij? Nee, niet, maar de bal met de keeper wel voorbij de lijn? Ja! 6-1! En 6-2. Jammer, keeper, toch bedankt voor je welwillende reddingen. Niet meer schelden, hè, nee, niet meer doen, hoor. En dan de apotheose, voor de man die dus de hele nacht op was om zijn hevig vomerende dochter bij te staan en dan er toch weer staat, ook al is het de laatste 30 minuten. Applaus, staand en wel en we’re not worthy, jongen, wat een streep was dat! 7-2. Einde. En voor de geblesseerden, vakantieganger, dubieuze wissels en andere aanverwanten: zie boven.
GvD.
O ja, ik hoorde nog een interessante theorie in de derde helft over de MOTM en de mensen met weinig punten daarin en die luidt als volgt: als ze een hoger niveau van je verwachten en je haalt dat niet, maar je bent met dat lagere niveau toch eigenlijk nog van hoog niveau, dan geven ze je toch geen punten. Zeker niet als je meer assists geeft, dan dat je scoort.
Ga maar lekker slapen, Paul en Mark, ook voor jullie breken er vast nog eens gouden tijden aan. Ik gun het jullie. Alleen al voor het bedenken van deze theorie. Van hoog niveau, ik moet het toegeven. En uit het hoofd...(ik had toch beloofd dat ik het terug zou laten keren).
|
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
