Nieuws
	OSC’45 3 - BVV/Caterpillar 3   Wat zou ik er graag bij geweest zijn om Geert en Paul ’s avonds laat in het knusse appartementje van Geert aan de keukentafel bezig te zien, lekker samen broodjes smeren voor de jongens als straf voor je wangedrag op het veld. Geert: ’Pool, sjiek mich die sjink mal! ’ Pool: ’Nieeet mee dich vieze vingers aan die Käse!’ Let wel: een disciplinaire straf van het team zelf, aangezien de corrupte St. Michielsgestelse scheidsrechter liever niets opgaf om zo zijn minimaal 2 tot maximaal 5 vechtende jongens buiten de boeken te houden. Ja, Bart, ik schrijf het gewoon zoals het is: diepe schaamte heb ik voor mijn lidmaatschap van de KNVB. Het is dat je zonder niet eens mag voetballen op de daartoe aangewezen velden. Helaas dus dat ik geen enkele tengel heb uitgestoken, laat staan uitgehaald, richting de betreffende geelhemden, want ik had graag deel gehad aan het eerder genoemde HALT-achtige tafereeltje in de Bossche binnenstad. Maar, we hebben toch even lekker gegeten met zijn allen voor de wedstrijd, hoewel het gezeik achteraf van dat soort teambonding nu ook niet echt afneemt. Ik hoor steeds vaker de echo van Loekies openbaringen en ik weet ’m nog net buiten mijn nachtmerries te houden: prestaties, Merijn, en dan komt de sfeer vanzelf. WWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW (Deze W’s zijn een pesterijtje voor de zetter, die constant de lege regels en spaties uit mijn verslag haalt waardoor een hoop van de bedoeling verloren gaat). Dat was het voor wat betreft het ontbijt. Wat had het groene grasveld vandaag voor ons in petto? Wel, een bekende Bossche tegenstander en puttend uit mijn inmiddels omvangrijke oeuvre van voetbalverslagen kan ik zeggen dat er maar weinig echt verandert op deze aardkloot. Ik begon het verslag van de heenwedstrijd met ’Toch is verdedigen niet zo makkelijk’ en als een ware profeet jonglerend met woorden was ook dat weer een waarheid als een koe voor de wedstrijd van vandaag. Al liet de eerste helft nog enige ruimte voor twijfel aan die profetie. Hoewel, een verdedigende fout van de tegenstander (met name de keeper) was de aanleiding voor de prachtig gepositioneerde bal van Peter die de 1-0 inluidde. En alweer een volgende verdedigende fout was de aanleiding voor de 1-1. Merijn, een primeur makend van zijn instappen voor buitenspel, liet zijn man achter zich vandaan lopen en laat nu net die de bal in zijn voet gespeeld krijgen. Een typische voorbeeldje van: als alles tegenzit dat dan ook nog eens alles fout gaat. Gelukkig stonden de aanvallers een stuk minder te schutteren en dat vonden ze zelf ook, zoals na de wedstrijd bleek. Maar u kent ze inmiddels, die aanvallers: het zijn er veel te veel en ze hebben geen greintje zelfkritiek. Enfin, het zij gezegd, die streep van François mocht er wezen en de keeper oscarmoenste nog wel, maar zijn hele ziel zat er duidelijk nog niet in: 2-1. Peter daarentegen had zijn sjekladebeen duidelijk tussen de lakens achtergelaten deze ochtend (net als zijn volle afrokapsel en zijn Nubische vriendin met nog zo’n afro) en gebruikte dat voordeel direct: met een ineens op de linkerpantoffel genomen corner van links kreeg hij de handen op elkaar, zeker toen deze bal ook nog eens onhoudbaar in de linkerbovenhoek verdween: 3-1. Het mocht werkelijk eens goed gaan voor ’t Derde na een aantal debacles op rij. Gelukkig hebben we dan nog altijd een overijverige fluiter (scheidsrechter) die een medefluiter (Schwalbe, oftewel zwaluw) herkent en hem vrolijk toefluit (penalty). Rechtvaardigheid bestaat niet: 3-2 en met een dikke domper de rust in. Die domper duurde voor uw verslaggever net iets te lang, want de aanleiding tot de 3-3 is hij volledig kwijt. Hij heeft alleen nog een wazig beeld van een troepje oranjehemden te midden waarvan een roodhemd de bal in het net prikte achter Guy, die overigens inmiddels het stadium van gelegenheidskeeper ver voorbij is. De verdedigende foutenstapel die aanleiding gaf voor de stift over Guy die de 3-4 betekende, mocht er echter ook wezen. Al had het beeld iets geks: 5 aanvallers riepen staand in de 16 van de tegenstander dat er zo slecht verdedigd werd. Constateerde ik niet al eerder dat verdedigen een taak is voor alle 11 de voetballers van één team, die constatering andermaal te vinden in mijn omvangrijke oeuvre (en ja, ik bezoek daarom en daarmee natuurlijk de Literaire Manifestatie in het Theater aan de Parade a.s. vrijdag, komt allen!). Nog maar eens: zijn wij niet allen verdedigers? Nee, wij zijn allen aanvallers en de productie stokte nog niet: Bob gaf een puike voorzet af van rechts en François dolde met zijn onnavolgbare lichaamsbewegingen de tegenstander en prikte de 4-4 binnen. Opluchting alom, want nog maar vijf minuten te gaan. Het begon echter niet lang daarna heel erg te stinken. Niet zo’n stank als van een puberale stinkbom na de wedstijd in de kleedkamer ofzo, maar echte gemeende stank. De stank kwam voort uit een naar buitenspel riekende 4-5 van BVV en de stank doordrenkte de neuzen van de OSC-ers en smaakte nog lang en bitter na in de monden. Wegspoelen met bier bleek een illusie. Jongens, de goede eerste helft mogen we zo nog vaak overdoen en dan maar hopen op gerechtigheid, rechtvaardigheid en nog zo wat van die bijna verbleekte begrippen. GvE   Geplaatst 2 Mrt 2009