Ik haat internetbrowsers die mijn verslag inslikken net voordat ik het laatste woord typ. Daarom dit verslag. Jullie zullen het ermee moeten doen. Verslag 2.0, maar dan geen verbeterde versie, slechts een volgende versie.
Ik haat bierviltjes met wedstrijdinformatie die het vertikken zelf mee te lopen naar huis, om mijn geheugen later op de avond te frissen. Daarom alle wedstrijdinformatie totaal uit zijn verband gerukt in dit verslag.
Ik haat coaches die mij niet opstellen in de basis, terwijl ze zichzelf voorheen afficheerden als Tijdelijk, maar ondertussen elke democratie uitgebannen hebben en het hoogste woord voeren op de Lijdersvergadering van O.S.C.
Ik haat keepers die nog een poging doen de bal aan te raken terwijl ze net door het linkerbeen van Bob flink in de luren zijn gelegd, dit nadat Jeroen met een lepe schuiver Franske in stelling had gebracht om de bal bij Bob te bezorgen (1-0).
Ik haat kale en corpulente tegenstanders die ballen achter Geert koppen (1-1 en misschien ook 2-2, kweenie, want ik zat met mijn kop in het kroos om één van onze wedstrijdballen tussen de kikkers uit te vissen (en ik haat dat dat een dagtaak geworden is met deze hekken). Dit terwijl Geert de enige echte held is van deze zondag: iets doen wat totaal niet strookt met je talenten, je vaardigheden en het feit dat voetballen natuurlijk niet zo heet omdat je het met je handen moet doen.
Ik haat het dat nog niemand tot nu toe de bescheidenheid van onze nieuwste spits is opgevallen. Je achternaam met een kleine letter blijven schrijven, terwijl je toch de 2-1 en de 3-2 onberispelijk en ferm achter de grabbelende goalie schopt.
Ik haat het ook dat in de Derde Helft er geen passende beloning is geweest voor Bart 2.0 die zijn Poppeltjes heeft begraven (en daar was een flinke begraafplaats voor nodig, dat kan ik jullie wel verklappen) en nu alleen nog Beslissende Passes geeft. Beslissend was het opstomen uit de zestien als opmaat voor de Beslissende Pass op dave en beslissend was ook zijn bemoeienis met een op rechts opgezette aanval.
Ik haat het dat ik niet weet wie Loeki aanspeelde. Even opslaan, want een derde keer verslaan doe ik uit principe niet.
Ik haat het dus dat ik niet weet wie Loeki aanspeelde. Aangezien het een Beslissende Pass betrof ben ik geneigd aan Bart 2.0 te denken. Loeki had daar echter geen oren meer naar, maar liet zijn oren alleen nog hangen naar de goal. Die kwam met zijn basissnelheid met gezwinde spoed naderbij. Gelukkig was hij bij deze actie in ruime mate omringd door ploeggenoten en eenmaal voor de goal maakte hij de enige juiste keuze en wel voor diegene die hij het meest vertrouwd met de bal, voor de goal: zichzelf. Omdat hij scoorde doe ik er verder het zwijgen toe: 4-2. Rust. En weer even opslaan dit verslag.
Ik haat het dat we uit een ander vaatje moesten tappen in de tweede helft. Liever was ik gewoon doelpunten blijven tappen uit de Hoorn des Overvloeds die ons Spitsenprobleem oplevert. Er moest echter gebikkeld worden, er moest doorgerend worden achter tegenstanders, er moest geduwd worden in duels, er moest doldriest gereageerd worden op natrappende kale en corpulente tegenstanders die de Broer van William in dat natrappen betrokken. Dit andere vaatje zal de reden wel zijn dat Tim nog wat punten kon ophalen aan de meet, die Derde Helft met MOTM-verkiezing heet. We waren blij dat we die slechts enigszins geschonden haalden (een enkel tegendoelpuntje).
Ik haat dat soort blijheid. Het is dezelfde blijheid waarmee we vergeten dat er van combinatievoetbal nog veel te weinig sprake was, dat we drie tegendoelpunten hebben geïncasseerd, dat we de rust niet vonden om te domineren op het middenveld, wat toch dé doorgangsroute van Achter naar Voor is.
Ik haat het ook dat een falende internetbrowser bepaalt dat ik nu in zo’n stemming ben dat ik alles haat, in plaats van de optimistische toon die ik in het originele verslag (versie 1.0) wist te raken. Waarin ik zonder zeurderige ondertoon kon schrijven: blij dat we weer gewonnen hebben!
