|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC’45 3 - BalkumMirroiCombinatie 4 |
| |
Een opketsend balletje tegen de niet-grijpende delen van het keeperslichaam afketsend intikken is zo gebeurd: 0-1.
De bal door het midden (waarom blijven die keepers toch gewoon niet staan?) vanaf de penaltystip tegen het net schoppen nadat je ploegmaat in de zestien door een aanvaller
(wat deed die daar?) is neergehaald ook: 2-0.
Snel vergeten we de algehele slapte van OSC’3 deze zondagochtend (en ik zei nog zo:
niet voor de wedstrijd!).
Snel vergeten we ook de weer met volle overtuiging gebrachte tactische voorbespreking van Bart (en ik zei nog zo: dat met die roze magneetjes op een groen bord snapte ik ook al niet, op het veld stonden helemaal geen roze magneetjes...).
Snel vergeten we de vruchteloze pogingen een bal over 5 meter bij elkaar in de voeten te spelen. En snel vergeten we des te meer de machteloze solo uitgevoerde loopacties om de tegenstander onder druk te zetten.
Snel vergeten, voetbal is geen denksport, het is een kwestie van ballen!
Gelukkig kon ’t Derde die nog vinden (en ik zei nog zo: niet voor de wedstrijd!) en zo waar waren die goed voor een slotoffensief.
De thee kwam niet, wel de staande nabespreking in de open lucht en dat was nog eens een tactisch vernuft van Koosje: geen gehang op banken, geen verbrande tong of droge mond van de suiker met thee.
Nee, gewoon lekker ouwehoeren over voetbal bij 10 graden Celsius in je bezwete voetbalshirtje. Het deed het Derde zichtbaar goed.
En wat een felheid in die tweede helft! Was dit hetzelfde team? Ja, dit was hetzelfde team! Waren dit dezelfde 11 mannen? Ja, dit waren dezelfde 11 mannen? Waren dit dezelfde lamzakken getransformeerd tot tegenstandervretende vechtmachines? Ja, enz. (de goede lezer heeft aan een half woord genoeg).
(Dit was overigens dichterlijke vrijheid: enkele cruciale wissels waren wel degelijk toegepast, maar de zin liep zo lekker en gloedvol).
En zowaar, een soepele aanval over rechts via - in niet-chronologische volgorde, want de testosteron heeft mijn geheugen gewist (voor de zoveelste keer, it wasn’t me baby) - Robert, Guy, Loeki, Mark en Bob. Ja, vooral Bob, nu in liggende positie met zijn gestrekte been (en ik zei nog zo Bob: niet op zondag tijdens de wedstrijd!) zijn eerste veldgoal makend: 1-2. Werkelijk geniaal, jongens. Na deze aanval had voor mij de wedstrijd mogen stoppen: op ons hoogtepunt (en ik zei nog zo jongens, hoogtepunten niet op zondagochtend!).
Echter, we wisten van geen ophouden en bij de zoveelste al op de eigen helft gesmoorde aanval van BMC wist Mark zijn been voor de bal te zetten en met nog een ander been een keepertergend rollertje te produceren: 2-2.
Bal voor, been BMC, bal in net. Korter kon ik de de daarop volgende kwelling niet maken.
Als een Phoenix terug uit de as verrezen, als een nachtkaars er terug ingedouwd.
Goed, dat we het komende week-end in cognito door Oeteldonk kunnen!
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
