|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC’45 3 - DSC 3 |
| |
Zal ik nog eens een verslag beginnen met, pak ’m beet (maar doe dat dan ná het lezen van dit verslag, in alle intimiteit van je computerzoldertje) vijf redenen om niet te voetballen op zondag? Of zal ik beginnen met vijf niet genoemde redenen, zodat het ook voor de afwezigen een nuttig verslag wordt in de trant van: zo, ik heb er weer een paar goede smoezen bij!
Wel, ik zal ze noemen. Ten eerste: ik heb gisteren gemeenschap gehad en jullie weten toch: geen copulatie voor de wedstrijd! Ten tweede: ik heb gisteren niet gecopuleerd en jullie weten: dan speel ik als een krant! Ten derde: ik heb een snowboard op mijn kop en ik oog als Kabouter Plop (de nieuwe carnavalshit van Bart - ik heb een gezwollen k.. en ook een harde d.. - van Ploppelen, met dank aan de telefoon van Mark). Ten vierde: ik wil Geert Cornelisse graag de mogelijkheid van een rentree geven. Ten vijfde: wie zei dat ik een goede reden nodig heb om af te zeggen, jullie weten toch al dat ik individueel genot boven teambelang stel!
Goed, meer dan genoeg over de afwezigen nu. Over naar de wedstrijdfitte 11 spelers die het moesten gaan doen vandaag en als een kleine ’tribute to’ ook nog even de namen, opdat zij niet vergeten en wel geëerd zullen blijven worden: Frank F., Rob, William, Jamal (twee helften!), Merijn, Frank S., Mark, Johan, Jeroen, Majid en Loeki. Gezien de enkele bezetting van de posities op het veld, lag de opstelling voor de hand en de warming-up werd in een zeer laag tempo voltooid om het risico op blessures ook zo laag mogelijk te houden. Zeer wetenschappelijk onderbouwd is dat waarschijnlijk niet, maar de praktijk leverde dit keer het bewijs: we konden ook met 11 man aan de wedstrijd beginnen. En de start mocht er wezen: vanuit een solide verdediging combineerde ’t Derde driftig het veld over, om steekproefsgewijs de verdediging van D.S.C. te testen. Met een herboren Mark (meer comebacks dan Gerard Joling!) achter de spitsen en een felle Johan (meer slidings dan ooit tevoren!) op rechts-midden onderstreepten de Orthense Elf de ambitie om op de helft van de tegenstander te spelen. Een lange pass op Frank S. zette hem vrij in de hoek en hij trok de juiste lijn door met zijn fameuze linkervoet richting Loeki, die helaas met zijn directe trap de keeper op zijn weg vond. Een lange ingooi van Mark belandde vervolgens bij Merijn op de linkerslof, van welke een gerichte bal vertrok, helaas andermaal richting keeper. Ook een fraaie pass van Mark op Frank danwel vice versa kreeg geen beter lot: andermaal Loeki schoot op de keeper. Op een onverwacht moment was het echter wel raak: Merijn zette door op de bal en passte richting Mark, die de keuze had uit Loeki of Jeroen en gezien het voorgaande de juiste keuze maakte en Jeroen koos als subject van zijn traptechniek. Techniek, daarvan heeft Jeroen een surplus en met een achter-het-stand-beentje zoals alleen hij dat kan, zette hij zichzelf vrij op rand zestien, wat nu net zijn favoriete gebied is om bekeken te schieten. Hij liet het ook dit keer niet na en de keeper had er geen antwoord op: 1-0. En rust.
We hadden onder thee weinig te bespreken, want met deze elf moesten we het blijven doen en niemand had daar spijt van. Karakter noem ik dat: gewoon komen op zondag, voetballen tot je leeg bent en de pijn verbijten bij blessures en andere krampgevallen. D.S.C. had echter een heel blikje verse jongens opengetrokken en, blij dat ze uit dat krappe blik waren met zijn vijven, deze dartelden het veld over als jonge half-goden. Dat was even moeilijk te verkroppen voor ’t Derde en we lieten ons wat naar achter drukken. Verkroppen doe je echter niet al te lang en zeker als je William heet heb je direct na dat verkroppen weer veel aanvalslust. Mocht het in de eerste helft nog niet lukken met de solo richting doel en kregen we een stervende Zwaan ten beste, in de tweede helft was het ook niet anders: net te ver doorlopen zonder af te geven, net te ver voor je uit spelen en net te langzaam weer richting je eigen doel. Dat werkt dus niet. En van je collega-verdedigers moest je het ook niet hebben, William: 1-1.
Dat schrijnt bij een echte Zondag altijd wat langer door dan bij mensen met een andere achternaam en rechtvaardigheid, William, is echt niet rechtvaardig verdeeld op het voetbalveld, dat moet ik je nageven. Die vijf minuten waren dan misschien ook zo slecht nog niet voor je, even afkoelen en daarna weer met een doelgerichte geest het veld in (dat je als enige geen enkel MOTM-punt kreeg, is overigens ook niet rechtvaardig, maar dat ter zijde). Het laatste kwartier richtte ’t Derde zich na twee wat minder fraaie kwartieren weer op en groeide het besef dat alleen een overwinning rechtvaardig zou zijn. Naar mijn tijdwaarneming was het dan ook niet vier minuten gaans in dit kwartier maar toch minstens tien dat een Orthense aanval leek te gaan smoren in goede bedoelingen, een muur van Kerkdrielse benen en het einde van de adem van Mark. Leek, want de bal viel voor de voeten van Loeki en hij kopieerde dit keer succesvol zijn maat Jeroen: met de precisie van een Zwitserse klok schoof hij de bal in de rechterhoek om vervolgens uitzinnig deze belangrijke bijdrage te vieren: 2-1! Op karakter speelde ’t Derde de pot verder uit. Karakter en rechtvaardigheid, de sleutelwoorden van een welbestede zondag. Frank F., Rob, William, Jamal (twee helften!), Merijn, Frank S., Mark, Johan, Jeroen, Majid en Loeki, mijn dank en jullie eer.
GvD. |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
