|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC’45 3 - G.V.V. 3 |
| |
Een leesbaar verslag kunnen maken is een gave op zich. Ik ben blij dat ik die gave niet heb. Je zou eens gevraagd kunnen worden om een leesbare verslagenbundel te schrijven en voor je het weet sta je elke door-de-weekse avond in een bibliotheek of boekhandel in den lande je leesbare verslagenbundel te signeren. En alsof dat nog niet genoeg is krijg je dan die leesbareverslagenbundelschrijversgroupies achter je aan. Wellicht dat er meer spontaans bij zit dan een gemiddeld boekhouderskantoor (zoals dat elke vrijdagavond leegloopt in het centrum van ’s-Hertogenbosch aan de hand van opperboekhouder W.Z. te D.B.), maar toch ook dat zal niet overhouden. Nee, geef mij maar de anonimiteit van het onleesbare. Een anonimiteit die ook gekozen werd door Pool. Ik wist wel dat de Polen zijn gekomen, maar dat ze zo snel ook weer weg zouden gaan, dat hadden ze er niet bijgezegd. Overigens wist ik ook dat het ijs op de Polen aan het smelten was, maar dat daaronder zo’n vaatje buskruit zou zitten, ook dat was er niet bij gezegd. Pool, we nemen je niks kwalijk en vier zondagochtenden broodjes kaas smeren en we praten er niet meer over. Jij moet dat overigens wel wat meer gaan doen, praten dan, Pool, want we maken ons zorgen over je extraverte kant. Dat je die te weinig buiten het veld laat zien, en te veel erin, zeg maar. Overigens was je niet alleen, Pool, met in het veld te veel van het verkeerde en te weinig van het goede laten zien. Een heel elftal genaamd ’t Derde deed er aan mee en daarmee is de eerste helft wel zo’n beetje beschreven. De rest van de schuld leggen we gewoon bij de scheidsrechter: huur je een keer een externe thuisfluiter in en dan sturen ze die éne die net tussen de liftdeuren van de KNVB is uitgekomen. Laat ik het verklappen: daar zit je niet tussen als die bondsbozen het goed met je voor hebben. Gelukkig leek hij er zelf niet al te ongelukkig mee, en dat is ook wat waard op een zonnige zondagochtend. Nog twee op- c.q. aanmerkingen voordat we de slechtste eerste helft van de eerste helften van de eerste helft van het seizoen definitief ten grave dragen:
1 - Geert, wil je ’de Sjeuf’ niet aan tegenstanders aanleren? Dat gaat ons nog veel pienanties tegen kosten.
2 - Kunnen we nog wat meer sprinten op de training, want ik was echt te laat bij die 2-0? Pool, trek het je aan. Dit wel.
Rust.
Met vier verse krachten in het veld was het beeld niet veel anders: een stormloop op het Geldermalsense doel, met daarin een bekwame keeper (en kiep, dat is zo ongeveer het dichtste wat ik ooit bij een compliment aan een tegenstander zal komen) en dat voor een solide verdediging. Schoten van afstand, schoten van dichtbij, rollertjes van ver, rollertjes van vlakbij, onpanklare voorzetten, schoten op doel, schoten voorlangs, schoten tegen de keeper, schoten op de keeper, schoten in de struiken, hakjes, hakkies, puntertjes, binnenkantjes, buitenkantje, wreefballen. Alles geprobeerd, maar het mocht niet baten. Hij wilde er niet in. En als hij er niet in wil, dan gaat hij er niet in. Hoe je ’m ook draait of keert. Dan kun je er nog hard aan gaan trekken of erop slaan (zoals Franske natuurlijk pas ná de wedstrijd adviseerde), maar er niet in gaan is er niet in gaan. En daar heb je dan naderhand geen vrede mee, nee, je blijft achter met een knagende behoefte, een groot gat in je dag, zelfs een holler-dan-hol gevoel in je ziel. Maar je legt je neder op je bed en wacht met wijd open gesperde ogen tot het maandag is en je weer dat mag doen waar je wel goed in bent, of dan ten minste nog dat waar je voor betaald wordt of dan ten allerminste nog dat wat anderen niet willen doen en aan jou overlaten.
GvD. |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
