|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC’45 3 - OJC Rosmalen 7 |
| |
Masochisme is een op het oog zielige aandoening. Masochisme is echter wijdverbreider dat menigeen verondersteld. Masochisme zit namelijk in ons allemaal. Laat het dus niet vreemd zijn dat het ook huist in de spelers van ’t Derde. Want ook al nemen ze meer bier in dan de gemiddelde medemens, slaan ze plattere taal uit en kunnen ze minder goed voetballen dan ze denken, het zijn toch ook net mensen. Een andere verklaring kan er niet zijn voor het vrijwillig opofferen van de vrije zondagmorgen voor O.S.C. 3. Ik bedoel: een andere reden dan masochisme kan er niet zijn. Echter, het schijnt zo te zijn dat jezelf pijn aandoen pas als masochisme kan worden beschouwd als je er van geniet. Wel, waarom sta je elke zondagmorgen op om tussen stinkende medegeslachtgenoten je in een oranje shirt te hullen, jezelf door hen te laten uitkafferen en vervolgens met je tong op je schoenen alsnog als verliezer het veld te verlaten. Omdat je ervan geniet, dat moet wel. Nou, dan stonden er deze zondagochtend minimaal 11 genietende jongemannen op het veld en genoten ze nog harder toen na zo’n 10 minuten de tegenstander bij een verdedigende fout de 0-1 binnentikte. Dat masochisme wijdverbreid is, bleek niet lang daarna echter ook de redding van ’t Derde. Peter stoomde op langs de linkerachterlijn van de Rosmalenaren en bracht de bal hard voor het doel. Daar stonden minsten drie oranjehemden gretig te watertanden om de bal het laatste zetje te geven. Eén masochist hadden ze echter niet meegerekend: deze rood-zwart-gestreepte tegenstrever (ze komen in alle gedaanten en een zwart leren kap is zeker niet verplicht) kwelde zich zelf in het ultieme en maakte een eigen goal. Wat dan behalve masochistisch ook weer egoïstisch is: 1-1. Uw verslaggever, toch meer een sadistische inslag hebbend en daarom buiten het team gelaten, had dit soort wedstrijden al meer gezien en voorspelde aan zijn bankgenoten: dit is zo’n moment voor een zeer late 2-1, zo net voor de rust een compleet moreel verval veroorzakend bij de tegenstander. En zo geschiede: de spitsen en nog wat anderen van het Derde frutselden driftig rond in de 16 van OJC en gelukkig mocht de trefzekere linkervoet van Jeroen ook een duit in het zakje doen: 2-1. En direct erna natuurlijk rust, ik houd niet van half-ware voorspellingen.
Sadisme is op het oog dan misschien geen zielige aandoening, in de geest ervan natuurlijk wel. Waar je bij masochisme jezelf altijd bij de hand hebt om pijn te doen, ben je als sadist steeds weer afhankelijk van een ander. In die zin is een sadist niet te benijden. Laat staan bijvoorbeeld eenzame sadisten. Gelukkig voor het competitieverloop kan een mierzoet theetje in de rust en wat zon op de verbleekte kruinen masochisten in sadisten veranderen. Want ook sadisme schuilt in iedereen. Tel daarbij op dat de van gogme overlopende bank (op Johan na) leegliep in het veld en de magische mix voor een monsterscore is gereed. De beslissende 3-1 liet echter wel wat lang op zich wachten en het Rosmalense publiek - wel in groten getale aanwezig i.t.t. tot het Orthense - begon in een stunt te geloven. Het toppunt van sadisme is om juist de 3-1 te scoren: na een geoliede aanval vond Loeki Peter en Peter vond het net. De bevrijding die hiervan uitging inspireerde het hele team en de ene kans was nog niet uitgespeeld of de volgende diende zich aan. En ook na de volgende weer een volgende en een andere en nog weer één en zo voort. Tussen al deze kansen door werd er ook nog wat gescoord, hoewel het veel meer had kunnen zijn als de scheidsrechter niet zo op zijn driftig vlaggende grensrechter had geleund, maar zo zuur ben ik nu ook weer niet, dat ik de scheidsrechter nog een veeg na moet geven. François speelde Frank vrij en alsof het nog niet genoeg was speelde Frank weer François vrij die echter niet onbarmhartig was en weer Frank vrij speelde. En zo had dit blijspel voor twee mannen nog een tijdje door kunnen, ware het niet dat François meer van den sadistische kunnen is: hij streepte de bal dwars door het midden binnen: 4-1.
We voeren voor het begrip bij de lezer ook nog even de alomaanwezige, gatenvullende en -stoppende, positieve feedbackgevende Robert op. Door Koen weggestuurd speelde hij op de achterlijn zijn man uit met een onnavolgbare Robertsiaanse frutsekluts en pegelde de bal voor de goal, waarna deze afviel (als in: afvallende bal) en Peter kreeg hem alleen maar onder controle met zijn rug naar de goal. Jammer, verzuchtten de meesten van jullie nu waarschijnlijk: onmogelijk om vanuit die positie te scoren. Maar ach, na vorige week wist u het al: Peter is begiftigd met een fonkelende techniek. Was het vorige week nog zijn sjekladebeen, deze week waren het de ogen in zijn rug die het onmogelijke mogelijk maakten: hij kapte, draaide en schoot ongezien de bal in de uiterste linkerbenedenhoek: 5-1! En: we’re not worthy, Peter! (lees: Piiiiiiiiturrrr!). Voor diegenen, die nog niet genoeg kregen van dit verslag nog even een extended version met daarin een scherp optreden van onze langharige blonde Adonis genaamd Koeninho en, dames, die bijnaam refereert niet naar zijn lichaamslengte! We hebben namelijk naast de 4-1 van François ook nog een tweede 4-1 van Koen, eigenlijk een 4a-1 en een 4b-1. De scheidsrechter telde ’m niet, maar wij tellen ’m wel. Peter, andermaal Peter, alom Peter, overal Peter en altijd Peter (en dit is niet het huwelijksaanzoek van die Nubische vriendin) legde de bal voor zijn rechtervoet en mikte ’m met een machtige haal richting de goal, waar op de doellijn verzameld: 2 spelers van OJC en Koeninho. De laatste met vuur in zijn sloffen en het laatste tikje bracht de bal in het net: 4b-1!
GvD
N.B. Bart, als je nog geen zoon hebt, dan heb ik wel een doekje voor het bloeden: ik heb Huntelaar voor je! Heb jij dan nummertje 161 voor mij? Ik geloof dat het Culina is. |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
