Zonder deugdelijke voorbereiding dit verslag in elkaar flansen is op deze late zondagavond geen enkel probleem. De verfrommelde Heinekenbestelbriefjes waar ik normaal gesproken de kansen, mislukkingen en andere hoogtepunten op neer heb gekrabbeld blijven ongeopend. Waarom zou ik ze openen? Ze zijn leeg. Voor de vorm heb ik ze blanco en al opgefrommeld. Het voelt anders zo leeg in mijn broekzak de hele zondag. Met lege handen staan. Nu begint de schrijnende waarheid van dit gezegde diep tot mij door te dringen. Nu als in een voldoende aantal uur later om de herinnering aan de allesbevattende uitslag van de wedstrijd van deze zondag langzaam al te doen vervagen. Want 0-3 dat betekent voor zelfs een ongeoefend sport-analyticus (en daar bestaat nogal een legioentje van tegenwoordig) een aantal duidelijke conclusies: ten eerste heeft de keeper er drie doorgelaten en heeft het dus allerbelabberdst gedaan, dat geldt mutatis mutandis dan als tweede voor de verdediging, waarbij als derde dan valt te concluderen dat het middenveld de aansluiting naar de aanval niet heeft kunnen vinden en ten vierde dat die aanval die enkele bal die er wel kwam, niet tot doelpunt wist te verwerken. Zo geanalyseerd, zo gedaan. Waarom heb ik na die voldoende uren voor een objectieve afstand dan toch een andere herinnering aan de wedstrijd? Het zal mijn gekrenkte ego wel zijn, dat als afweermechanisme voor deze afstraffing gewoon een vergoelijkend beeld toevoegt aan mijn lange rij van goede herinneringen aan de wedstrijden van dit seizoen. De één nog mooier dan de ander, zo staan ze in mijn geheugen gegrift. Heerlijk toch, dat positief corrigerende geheugen... Ach nee, daar moet ik het niet op gooien: we begonnen gewoon goed aan de wedstrijd, alleen Bob en co hadden dit keer Beer en co tegenover zich staan en dat speelt toch wat lastiger dan de Sliert en co. Veel kansen waren er over niet en weer ook niet, ik herinner me zelfs dat TGG wat nerveus werd dat de doelpunten uitbleven en ik herinner me ook dat de collega van van Swieten allerbest in zijn hum was en als een pril lentevogeltje floot naar alles wat groen was (en wit). De grove overtredingen van De DoelpuntenMakers mochten deze voorjaarsvreugde natuurlijk niet verstoren en dat lukt ook best met je oogjes toe en je snaveltje (met fluitje!) dicht op zijn tijd. Ik herinner me verder de 0-1 en de 0-2 ook als smetjes op een verder smetteloos blazoen van de verdediging. Van die vervelend stroppende balletjes op een droog veld, net te ver van een blauwbekousd voetje en net te dicht bij een vijandelijk been. Veel meer had het toch niet om het lijf ? Spectaculaire reddingen van Maurice op verder als zondagsschoten te betitelen afzwaaiers noteer ik ook nog voor de eerste helft. Verder werd er wel degelijk driftig gecombineerd op het middenveld, en goed diep gelopen door de aanval. Een herinnering aan een Orthense goal heb ik niet, en ook geen aan een invalbeurt van Michael (terwijl hij toch zijn kloffie voor het eerst weer eens aan had) maar wie zegt dat mijn geheugen perfect is ?
De rust en de kleedkamer waarin die door ’t Derde werd doorgebracht vormden dan ook allerminst een terneergeslagen ambiance. Integendeel, de mouwen stroopten zich bijna zelf op om in de tweede helft uit een nog beter vaatje te tappen. En nu het menens werd, uitte de nervositeit van de aanstaande kampioen zich pas echt goed: een tijdelijke heengezonden speler mocht zeer terecht niet ontbreken en een onverklaarbare wissel daar nog eens bij en de groenwitten zagen meer groen dan wit. De terechte 1-2 kon niet uitblijven voor de steeds opnieuw ten aanval trekkende oranjehemden, die zich geen van allen spaarden. Dat het toch kon, was dan ook een zware teleurstelling waar ’t Derde niet echt meer overheen kwam. De 0-3 was de definitieve domper. Was het niet zo’n afgevallen balletje dat per ongeluk op het hoofd van de kleinste DoelpuntPakker kwam? Tja, dat zal wel, meer beelden heb ik er niet van opgeslagen. Jongens, vergeef me dat ik zo’n goede herinneringen blijf houden aan zo’n matige opbrengst qua doel- en punten. Misschien verandert het nog als ik de MOTM-uitslag onder ogen krijg...
