Nieuws
	OSC’45 3 - Wadenoijen 2   Soms kan een geoefend en gevoelig oog het al zien aan de voorbereiding voor de wedstrijd van een gros jongens en een keeper op een zonnige ochtend op het groene gras. ’Het’ is dan: hoe ze uiteindelijk aan een lange tafel in de kantine zullen zitten, bier drinkend, opscheppend over hun laatste boreling, of over hun laatste verovering, maar toch vooral met een tevreden glimlach over de resultaten van diezelfde, reeds voorbije ochtend. Soms kan dat in dat geoefende oog echter ook een hoop zand terecht komen, daarin gestrooid door een aantal herkenbare beelden. Beeld 1: Bart neemt, staande in het warme najaarszonnetje geleund tegen de knuffelmuur van de bestuurskamer niet nog snel even, nee nog langzámer even de opstelling door met Johan en bespreekt ronduit breedsprakig de alternatieven als hij wel en als hij niet speelt, als hij geblesseerd zou uitvallen in de eerste minuut, als geblesseerd zou uitvallen in de tweede minuut, als hij geblesseerd zou uitvallen in de derde minuut, etcetera, enzovoort en zo verder. Beeld 2: Johan, zijn status van Lijder koesterend in datzelfde zonnetje tegen dezelfde muur, luistert geduldig, zegt ’ja’ als het verwacht wordt en ’nee’ om dezelfde reden en ondertussen droomt hij weg bij de gedachten aan een volgend als debuut aangekondigd optreden in ’t Derde. Het lijkt Heintje ’the come back kid’ Davids wel. Of was het Gerard ’the come back gay’ Joling? Ach, wat doet het ertoe, dagdromen is heerlijk. Beeld 3: William verlaat de rondo direct voordat hij ’m is en bemoeit zich met het inschieten van Frank F., die totaal niet onder de indruk raakt, want het verschil met het inschieten door Jamal is minimaal: de ballen komen niet aan en hij kan zich nog rustig eens omdraaien om ook zijn nek bruin te laten worden. Beeld 4: François hoort het F-woord op het veld naast het trainingsveld en draait zich direct om, gewend als hij is om met een F-woord aangesproken te worden. Omdat het dit keer niet voor hem bedoeld is, laat hij de situatie van halve knok- en hele scheldpartijen eens even goed op ’m inwerken. Met zonnetje erbij kan hij geen betere levensinvulling bedenken, dat is duidelijk. Zomaar wat beelden, exemplarisch voor een voorbereiding die niet veel goeds voorspelt, maar blijkt onder de categorie ’een slechte generale is een goede première’ te vallen. Direct na de aftrap leeft de wedstrijd op en het zogenaamde op een neer golven van het spel krijgt een brede toepassing op het veld. De drassigheid van de bodem komt het middenveldspel niet ten goed, maar zowel de aanvallers van beide partijen alsook de verdedigers kunnen hun percentage balbezit flink opkrikken. Al met al is daarmee nog niets gezegd, behalve dat er de eerste 24 minuten feitelijk weinig beschrijvenswaardigs gebeurde. Dat verandert compleet in de 25e minuut, wanneer Michael zich andermaal niet laat hinderen door enig zelfinzicht en zich meldt aan het front bij een corner van Robert. Deze laatste neemt de corner op één van de hem bekende wijzen: te kort of te lang. Dit keer te lang, en zowaar leert Michael zijn medespelers steeds beter waarderen op hun tekortkomingen. Perfect opgesteld dus voor een frommelballetje met een deel van het rechterbeen, zowaar in het net: 1-0. Het antwoord van de Wadenoijenaren liet echter niet lang op zich wachten. Met een gelukje komt de bal voor de voet van een Wadenoijense voorzetter, die ook voorzette (dan doen voorzetters nu eenmaal) en die met die voorzet vervolgens een Wadenoijenese paalschieter vindt, die vervolgens ook paalschiet. Het publiek met een oei-gevoel achterlatend. Ook de man die vaak met het F-woord wordt aangesproken liet van zich spreken. Dit na een voorzet van een onbekend talent op links en ook dit keer stond de paal een juichende mensenmassa aan de zijlijn niet toe. Als William het veld verlaat, nadat hij op schunnige wijze onklaar is gemaakt, komt Bart erin en blijkt het al snel 1-1. Een causaal verband in deze zin vermoeden, zou onrecht doen aan mijn schrijverskwaliteiten, waarmee ik dan weer niet weet of dat positief of negatief is. Hoe het ook zij, een Wadenoijense verdediger had de Witte Mininostradamus over het hoofd gezien (hoe dat kan, de mens in al zijn uitingsvormen blijft verbazen) en speelde de bal naar François, echter deze kwam dus eerst bij Koen aan en die speelde hem toen naar François. Dat zou je wel een sportieve geste kunnen noemen, van Koen naar die verdediger. François dacht zo ver echter niet na maar gaf een (en ik citeer Bart) heeeeeeeeele mooooie bal op Peter. Die knikte hem helaas naast, maar juichte zo hard dat de scheidsrechter geloofde dat hij ’m er tóch in had gekopt. Ook dat is professionaliteit, als is het op het vlak van amateurvoetbal een vreemd aandoende benaming. Rust. Het cliché ’een totaal ander team verliet de kleedkamer’ kon weer uit de kast. Niet voor ’t Derde echter (nee, dat waren zo te zien nog steeds dezelfde oude koppen met de bloeddoorlopen dronkemansogen), nee, voor het W’noyse team. Compleet stuk gespeeld in de eerste helft? Wie zal het zeggen. In ieder geval kregen ze in de hele tweede helft nog maar weinig ballen goed in elkaars voeten en ’t Derde profiteerde mooi mee. Een enkele puike redding van Frank F. deed de rest. Vrolijk en lustig rond combinerend creëerden we tientallen kansen, maar alleen de corner van Loeki op Michael (weer te kort, maar Michael is niet voor één gat te vangen) én de voorzet van Loeki op de onfortuinlijke Wadense keeper leverden treffers op. De rest van de kansen ging ten onder aan de eigen lichtzinnigheid van de Orthenaren. En daarmee is dan het enige negatieve punt op deze zonovergoten zondag genoemd. Maar om met Jeroen te spreken: bij 8-1 zouden de platte-kar-aspiraties weer driftig opgespeeld hebben en dáár zit nu echt niemand op te wachten. GvD   Geplaatst 9 Nov 2009