|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
O.S.C. ’45 3 - B.M.C. 5 |
| |
Nostalgie overvalt me als ik de elftalfoto van ’t Derde zie die op mijn favorietste website prijkt. U zou kunnen denken: ’Hij denkt zeker: ’wat waren we toen goed!’’. Maar een bespiegeling over wat u zou kunnen denken daar heeft u waarschijnlijk, volhouder onder mijn lezers als u bent, inmiddels al aardig tabak van. Ik zal me niet nogmaals in dat mijnenveld begeven. Er zijn al genoeg vrouwelijke lezers, ook wel lezeressen genaamd, aan mijn lezeressenschare ontrukt na het vorige verslag (zie ook: link). Nee, die nostalgie lijkt meer op het gevoel dat die 111-jarige veteraan in rolstoel moet hebben gehad toen hij aan de poort in Ieper stond om zijn kameraden (die misschien nu wel 116, 132 en 154 jaar zouden zijn geweest) te eren. Als u dat beeld niet kent, kijk dan even op link dan ben je weer bij met de beelden in mijn hoofd.
Hij kijkt naar al die plakkaten op die poort en denk: ’Well, well’ (het is een Engelsman, let wel), ’it was a long time ago, we won eventually en I haven’t seen those lads in a long time!’. Ik kijk dus naar die foto op die website en denk: ’it was just this morning, we lost two times too many already, and I haven’t seen 11 of those 17 lads on the pitch today’. En dit denk ik niet 80 jaar later, maar slechts één jaar of wat later. Slechts een schamele 35% staat een jaar later nog actief te wezen op het veld. Dat kan je dan met recht de harde kern van OSC 3 noemen en dat doen we dan ook. De mannen (die zich duidelijk onderscheiden van de jongens) van deze harde kern keken elkaar eens diep in de ogen en besloten er een stevige strijd van te maken. Dit in plaats van het overbekende gezeur over de afwezigen, die bijvoorbeeld liever in de kou stonden om naar een bebaarde, behaarde en bejaarde man in een rode jurk met een gouden kruis te kijken. Perverselingen. Allemaal.
Veel ruimte voor een creatieve opstelling was er verder niet, aangezien er slechts 11 helen en 2 halven in de kleedkamer arriveerden. Het hier maar mee te doen, dat was dan ook de enige optie. De harde kern van Bob, Francois, Rob, Guy, Robert en Merijn werd in het laatste kwartier nog aangevuld met Prins Pool de Leste (met schakelketting, dames, laat hem nu niet lopen!) en zijn Assessoor Geert de (vrij)Gezellige, waarna in the dying seconds de immer sociale Bart en zijn eveneens solidaire secondant Jeroen het veld van ’t Zevende als winnaars verlieten om vervolgens op ditzelfde veld vrolijk verder te ballen met ’t Derde.
Je moet er maar opkomen, maar ja, sommigen doen alles om ieder geval eens in de drie weken een wedstrijd te winnen. Direct vanaf het aanvangssignaal stonden er elf bikkels hun mannetje en was er geen tijd om nog eens te mekkeren over pak ’m beet het wisselbeleid van de coach (die was er nl. niet en derhalve was ook zijn wisselbeleid thuis gebleven, waar het hoort!), pak ’m nog eens beet het grote contingent werkloze aanvallers op de bank of pak ’m lekker vast: die staf van die bebaarde kindervriend met zijn zwarte knapen. En dan was daar de eerste doelgerichte actie van het spitsenkoppel dat de Berlicumse verdediging bij voortduring voor 90 minuten zou doen splijten op allerlei naden die kraakten en knarsten.
Echter, de vizieren moesten nog wat bijgesteld en afgescherpt worden en gelukkig gebeurde dat net vóór de eerste goal. Zoals de bal door een kaatsende Bob met een stevige pass op François werd vrijgespeeld, alleen daarvoor had er al een applaus kunnen klinken. Maar het ging nog verder: François was dit keer niet zelfzuchtig (zelfzuchtigheid kun je blijkbaar gewoon op je nachtkastje laten liggen op zondagochtend) en kaatste formidabel op Jeroen, die nooit verlegen zit om een doelgericht schot. En dat was dit keer dan wéér niet zo (en hij krijgt nog zo weinig erkenning, dames): 1-0. Verbaasd liepen we met z’n allen terug naar de middenstip: dus die vergezochte theorie over de wedstrijd tegen TGG (om kort te gaan: zeer goed gespeeld, maar hij wilde er gewoon niet in) leek ineens een harde kern van waarheid te bevatten. Geconcentreerd en gedisciplineerd werd de wedstrijd door ’t Derde voortgezet en er was zoveel druk op de goal van BMC dat zelfs een onschuldige terugspeelbal direct tot potentiële kans werd gebombardeerd. Dit keer was het de verdienste van Bob die zonder enige vrees zijn chocoladebeen er tegenaan zette en de bal rolde tergend langzaam langs de keeper (die vergeefs nog trachtte de pure chocola van dat been met een gerichte trap te breken) in de verre hoek: 2-0. De rust was vlakbij en werd derhalve zonder enige moeite bereikt.
Onder de thee hadden we elkaar eigenlijk niet veel te vertellen: wat gezegd moest worden was reeds op het veld gezegd en de rest kon iedereen voor zichzelf wel bedenken. De lekke waterzak van JP zorgde dan nog voor enige afleiding, verder popelden we gewoon om verder te gaan, als jongetjes van acht die de zomeravond voor zich hebben om nog voor ze door hun ouders worden binnengeroepen elkaar die laatste van Ronaldinho te leren. BMC leek het na een kwartier in de tweede helft wel te geloven, je hebt van die zondagen dat je tegenstander gewoon beter is en dan kun je twee dingen doen: dit erkennen of je er tegen verzetten. Echter, in beide gevallen is de uitkomst hetzelfde: je verliest. Hoewel: Bart frommelde nog een bal van de doellijn en er vlogen nog wat zondagsschoten langs Frank F. En toch: ze geloofden het wel. ’t Derde had de wedstrijd stevig in handen en er volgden nog twee hoogtepunten (behalve de volle 45 minuten die Majid zich nuttig maakte). Hoogtepunt 1: François had het wel gehad met de onbaatzuchtigheid richting zijn teamgenoten en hoewel de zelfzuchtigheid op zijn nachtkastje lag, had hij nog wel wat talent over om een fraaie solo op de linkerkant te starten, die na het passeren van zo’n 5 á 6 man helaas eindigde in een gesmoord schot. Hoogtepunt 2: een strakke pass op één der twee spitsen van BMC werd door de linkervoet van Merijn onderschept, en die speelde zich fraai vrij om vervolgens de opzijgesnelde Bob fenomenaal aan te spelen, en die had zijn vizier inmiddels open gekregen en zag derhalve François breed vrijlopen (en daar liep minimaal ook nog Jeroen) die zijn motor voor een laatste keer aanzette en versnelde richting de Berlicaanse goal. Jeroen kon alweer inpakken, want Franske gooide alle schroom van zich af en kon het niet over zijn hart verkrijgen om zo’n briljante aanval andermaal met een gesmoord schot te laten eindigen: 3-0. Wat is het toch fijn om zelf de woorden te mogen kiezen waarmee je eigen kleine finest moment beschrijft. Fraai, fenomenaal, briljant, ze herkauwen zo lekker in je blijde gedachten. Nu snel naar bed, dan kan ik met een brede glimlach aan mijn reis naar dromenland beginnen...Snaveltjes toe en handjes boven de deken.
GvD. |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
