Nieuws
	OSC ’45 3 - Zwaluw vfc 4   Doe ik het weer een heel seizoen? Ach, wat moet je anders op een donkere zondagavond na een ontgoochelend slecht,maar weer ouderwets voetbalavondje eredivisie op drie. Lekker wegdommelen bij de slaapkamerogen van ons aller Tom Egbers? U volgt mij nu al niet meer? Dan heb ik een advies voor u: aangezien ik die vraag dit seizoen niet meer zal stellen, zoals ik vorig seizoen uit mededogen nog wel eens deed, raad ik u aan om nu te stoppen met lezen en daar ook gewoon niet meer mee te beginnen. Ik een boze toon gebruiken? En dan ook nog priemend uit mijn ogen kijken? Ik heb alle recht. Het was namelijk weer tenenkrommend hoe onnauwkeurig ’t Derde omging met de keer op keer correct afgestopte aanvallers van die lui van dat beestje dat vliegt-maar-geen-zomer-maakt-in-zijn-eentje, omging met het opengereten middenveld dat wijder open lag dan de mond van Maurice die vomeert na 2 bier, een cola en wat GHB (voor de vaders met drie kinderen onder ons: dat is wat je vroeger met die Bisonlijm-opening in je neus ook bewerkstelligde) en omging (ja, met die zin ben ik nog steeds bezig) met de als Alpenweiden zo groot openvallende gaten in de verdediging van de Vughtenaren. Over gaten gesproken: 0-1. Zand erover en voort maar weer. Onnauwkeurig was dan weer niet de strakke pass waar gelegenheidsnummertien Loeki (of luisterst hij tegenwoordig alleen naar ’papa,papaaa,papaaaaaaaa,paaaapaaaa’) de enige échte Frank wegstuurde richting de achterlijn. Onnauwkeurig was ook niet de virtuoze dribbel die hij daar uitvoerde en eveneens geen glimp van onnauwkeurigheid bij de pass richting Papaaaaaaa die gelukkig met zijn rechteroor naar de zijlijn met kinderschaar stond, want o jee, als hij het echt had kunnen horen, zet dan dat vaderinstinct maar eens uit. Waar was ik? O ja, Loeki zocht een hoek uit en plaatste de bal in de andere. Slimme jongen toch: 1-1. Nog zo’n pass richting Frank, die echt te weinig MOTM-punten heeft gekregen overigens, en weer zo’n dribbel, gevolgd door een afgemeten voorzet op, nee niet op Bob, nee, ook niet op Loeki, nee ook niet in de handen van de keeper. Onder de lat? Ja, daar moeten we het doel van deze voorzet zoeken. Fijn, zo’n gozer zonder enige vorm van solidariteit maar mét richtingsgevoel: 2-1. Over (van)richting(veranderd)sgevoel gesproken: 2-2. Zand over dat andere zand en voort maar weer. De rust bracht geen donderspeech van Johan, en kijk ik terug op mijn versie van de eerste helft dan zou je denken: daar is geen enkele reden toe. Die was er wel, maar wat moet ik: drie dozijn net niet aangekomen passjes verslaan, vijf gros van de voet schietende balletjes en dan nog zeven ton ellende aan net niet hard genoeg aangezette duels. Maar ook: wat een combinaties en wat een persoonlijke coaching! (of hoe heet dat als je tegen je medespeler iets zegt waar hij wat aan heeft wanneer hij wel of niet in balbezit is en wel of niet gaat komen) De eerste 40 minuten na rust gaven een hoopgevend beeld en daar was weer de net op tijd uit zijn zes weken zomerslaap ontwaakte bruinverbrande Adonis. Jij, Bob? Nee, bescheidenheid, bescheidenheid is een groot goed. Nee, ik bedoel Frank. Is die terug dan? Nee, Bart, stil, je hebt al genoeg ellende veroorzaakt. Ik bedoel Frank S. Had ik voor het gemak al besloten hem voortaan Frank te noemen? Dan doe ik dat alsnog. Nou, die dus, die slingerde één van zijn perfecte corners voor de goal en zijn teamgenoten wisten dat weer eens niet te waarderen. Echter, één zwaluw maakt dan wel geen zomer, hij maakt wel een eigen goal: 3-2. Verder nog iets te melden? Wie nog een leuk roddeltje? Een alleraardigst nieuwtje, anders dan weer dat verhaal over Maurice en cola? Niet? O ja, Jeroen alvast gefeliciteerd. Dat lijkt me in alle gevallen op zijn plaats, of je nu ’ja’ zegt of ’nee’ (ik bedoel dit natuurlijk niet beledigend voor Laura als jij met je licht ontvlambare machisme (zie: jouw trouwkrant) dat soms dacht, nee, ik bedoel dat met aangaande het dan niet krijgen van pop(p)elende officiële zwagers enzo). Heb ik me daar even goed uitgebrugmand. Zal ik nog een provocatietje doen? Een lekker beledigingetje of twee? Een fijn steekje onder water? Nee, ik verman me en maak de onvermijdelijke inktzwarte slotregel. Over klutsen en klunzen gesproken: 3-3. (Heb je gewonnen Papa? Nee, dochter van vijf. O, dan je tweede geworden! Dat is ook goed!) GVDéMOTM   Geplaatst 8 Sep 2008