Nieuws
	O.S.C. ’45 3 - Emplina 3   Dat de problemen én oplossingen van het Grote Oranje 1-op-1 van toepassing zijn op het Kleine Oranje is een waarheid als een rund. Het enige verschil zit erin dat het Grote Oranje een verbaal vaardige coach heeft en geen verbaal vaardige spelers en dat dat bij het Kleine Oranje net andersom is. Voor de uitslag van de gespeelde wedstrijd maakt dit dan weer geen groot verschil, wat de coach en de spelers van beide Oranjes tot nederigheid zou moeten aanzetten. Zo maakte de Grote coach van Marwijk deze week vóór de wedstrijd al duidelijk dat er klappen gingen vallen onder de vedetten en dat een echte prof daar mee om heeft te gaan. Hij had ook gewoon kunnen zeggen: ’Wes, dit is een tes!’ (geen Tes, was het maar zo, gezien de foto van Bart). De Kleine coach daarentegen gaf alleen zijn opstelling met drie aanvallers op middenveldposities, liet de enige echte middenvelder reserve staan en kreeg zo een team van het compromis op het veld, dat er in terugverdedigend opzicht te weinig van bakte en elkaar in de aanval in de weg liep. Vervolgens verliet hij voortijdig bij een allerminst bekeken stand het veld en was er niet toen hij handelend moest optreden in het Geval François. Maar goed, als gezegd: voor de uitslag maken dit soort dingen allemaal totaal geen verschil. Ten slotte win je niet als je de meest logische opstelling maakt, of door er altijd te zijn, nee je wint door meer doelpunten te maken dan je tegenstander. En daar slaagde ’t Derde dan weer wonderwel in, al bleef het lang spannend tegen de concurrerende staartploeg. Dit laatste dan weer aangezien het tegenwoordig de mentaliteit is om je terug te trekken uit de competitie als je te veel verliest (CHC, Wilhelmina). De krenkbare ego’s zijn blijkbaar alomtegenwoordig, dit i.p.v. van alleen maar vertegenwoordigd op de bank van het Grote Oranje en in het veld van het Kleine Oranje (en ja, François, ik zal nu verder met mijn stille hints ophouden en ja: die bal was echt binnen de lijnen!). Hoe het ook zij, deze zonnige ochtend golfde het spel vanaf de aftrap lekker op en neer en in de drassigheid wist ’t Derde in ieder geval het eigen strafschopgebied (hoewel het best bespeelbare gedeelte van het veld) droog en schoon te houden. Er waren wat kleine kansjes aan beide zijden, maar er werd allerminst onaantrekkelijk gevoetbald. De rust leek voor beide ploegen schadeloos bereikbaar, echter Majid gooide roet in het eten door een terugvallende bal hoog de lucht in te werken, zodat Paul ruim de tijd kreeg om na te denken wat hij met de terugstuiterende bal zou doen. En u weet het al: nadenken en Paul dat is een gouden combinatie. Die bal kwam het gelijk van Newton bewijzend weer terug naar de aarde, stuiterde en Paul wachtte niet nogmaals op het gelijk van Newton maar sabelde al vallend met zijn voet de bal in de linkerkruising. Jaloers meenden enkele teamgenoten later dat dit toch niet echt als omhaal kon gelden en ook niet als bicycle-kick. Maar Paul, wees gerust, jaloezie is een teken van bewondering: 1-0. In de rust was er nog een heftige discussie over wie eruit moest en de enige verbaal begaafde won en kon zo de tweede helft vanaf de zijlijn echt goed op zijn merites beoordelen. Dat klinkt nog veelbelovend (vooral dat merites), maar helaas het zal het verslag verder geen goed doen. Het spel was veel rommeliger, spelers raakten danig uit of hun positie, of uit balans, of uit hun humeur en het was aan de tegenstander te danken dat dit geen grote consequenties had voor de stand. De zucht van verlichting die van het veld opsteeg na de bevrijdende 2-0 was dan ook tekenend, want niemand voelde zich bij deze stand nog echt veilig. Maar goed: Peter passte op Paul en Paul was vandaag in staat tot het onmogelijke: hij schermde bal goed af en plaatste de bal in één beweging in de juiste hoek. Jaloers meenden enkele teamgenoten later dat dit toch vooral het gevolg was van geluk en het feit dat hij toch al uit balans was én dat zijn voeten scheef zijn, maar Paul, wees gerust, ook afgunst is een teken van bewondering. Het bevrijdende van deze treffer was behalve aan de opstijgende zucht in niets af te lezen aan het spel dat ’t Derde vervolgens nog op de mat legde. En dat ook verzorgd spel geen garantie is voor succes bleek juist uit dat vervolg: Majid, Bob én Peter kwamen ineens kansrijk voor de keeper, maar faalden opzichtig (lobje tegen de keeper, naast gekopt en ver naast geschoten). Alleen een totaal wonder bracht de einduitslag op het bord: Peter klutste wat met de tegenstander en de bal en kreeg de bal uiteindelijk mee zodat hij niet de tegenstander in het net hoefde te werken maar de bal en, het moet gezegd, dat deed hij keurig: 3-0. Jongens, nog maar 4 wedstrijden en wat zijn we er aan toe nog eens echt te laten zien wat we kunnen! GvD.   Geplaatst 30 Mrt 2009