|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC ’45 3 - Maliskamp 2 |
| |
Gejammer, geslijm en gezeur.
Dat was er niet te bespeuren toen de inmiddels door mijn ’understudy’ Bart zo typerend beschreven ’postieve stemming’ zijn negatieve uitwasjes liet zien: konden we voorheen nog zelf kiezen of dat katertje, dat pijntje of dat familiefeestje een mooie reden was om een dagje voetbalvrij te nemen, tegenwoordig moeten er mensen aangewezen worden om elders mee te spelen. Dit deed de ’understudy’ van Johan - andermaal Bart (die blijkbaar voor die rol geschapen is) - , omdat Johan duidelijk geen vuile handen wilde maken. De ingewikkelde rekenformules ten spijt, had het wel iets pseudo-wetenschappelijks en zoals dat met pseudo-wetenschap gaat: de meesten geloven de mooie woorden en leggen zich er bij neer. Klasse dus, Henrico en Geert G. (overigens getuigen van de eerste overwinning van het tweede; toeval moet blijven bestaan)
Gejakker, gefrommel en gehijg.
Dat was alom tegenwoordig toen Mark zijn eerste befaamde rushes maakte richting het vijandelijke goal. Helaas ontbrak de conditie om het af te maken (dan zijn het 50 lange meters van de middellijn naar het goal), wat dan weer veel gehijg opleverde. Gelukkig was daar François, die -onder invloed van het enige door hem erkende gezag: het ouderlijke gezag, zijn mond gesloten hield en zijn benen liet spreken. Al frommelend, rommelend en stommelend bereikte de bal Jeroen die met een zwaai van zijn door 2800 kilometer fietsen gespierde kuiten de bal een loei gaf met net voldoende snelheid om over de achterlijn te gaan. Eerlijk gezegd, in mijn MOTM-punten had ik rekening gehouden dat François deze goal maakte, maar mijn geheugen is dan ook fenomenaal slecht. Zeker als het niet mijn eigen prestaties betreft. O ja, ook nog gejuich:1-0.
Gewissel, ge-schoonfamilie en gegil.
Na rust door vier nieuwe, bloedverse krachten verstevigd, kon ’t Derde eens trachten haar positie op de ranglijst uit te venten.
Daarvoor even over naar Australië voor ’the influencing of the results of the Australian jury’: William, ik wist niet dat ze daar in Australië ook mooie vrouwen hadden (nogmaals: www.hyves.nl - William Zondag of gewoon onder ’australië-superstud-from holland’). Ik dacht - je gangen in het uitgaansleven van Den Bosch nog eens in mijn hoofd nagaand - dat je aan 25 miljoen schapen, 33 miljoen kangoeroes en 14 aboriginals wel genoeg zou hebben. Maar genoeg daarover, geloof ze niet jongen, qua MOTM. Die Koen heeft de hele wedstrijd niets anders gedaan dan geaast op dat ene kansje dat hij zijn schoonneef kon geven. Nepotisme heet dat. Maar het moet gezegd, het passje was tegelijkertijd leep en mooi en Frank S. had er geen moeite mee: 3-0. En wat hoorden we daar, hoogtonig gegil van de zijkant en gejuich en geklap en het kwam niet van Jean-Pierre! Het kwam van het voltallige en bevallige, aangetrouwde handbalteam! (een latere, korte beschouwing van het door hen vertoonde spel liet zien dat ze duidelijk al hun energie hadden aangewend om ons aan te moedigen...). (O ja, François kwam er nog tussendoor, maar zijn goal viel meer onder het tweede woord in de aanhef van de tweede alinea en zijn gejuich meer onder het derde woord van de derde alinea: 2-0.)
Gemopper, geluk en genade.
De lange en intensieve training alsmede de MOTM-status van de doelman ten spijt, kwam de klad er een beetje in in het laatste deel van de tweede helft. Zowaar wat gemopper op elkaar, pijntjes leidend tot gewissel en een sterk verminderde felheid. De 3-1 viel en even leek het erop dat er een syndroom van het vorige seizoen zou terugkeren: de laat-vergeven-overwinning. Zo ver kwam het gelukkig niet en het moet gezegd, veel kans kreeg de tegenstander daar ook niet meer op. De scheidsrechter kende geen genade voor Loeki (geel), maar wel voor OSC 3 en floot af. Jongens, geen slechte wedstrijd en die moeten er ook zijn af en toe...
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
