|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
OSC ’45 3 - Nieuwkuijk 3 |
| |
Carnavalvoorspel, knie-goed-genoeg-voor-Quick-Step-shuffle-maar-te-stijf-voor-voetbal, hernia-te-groot-om-geen-grootspraak-over-te-doen-maar-wel-klein-genoeg-om-
(dankzij-onze-informanten-ter-plekke)-katjelam-in-de-Caprice-gesignaleerd-te-worden,
te hard gewerkt en ook nog jarig, zelf-vader-geworden-maar-ik-stuur-mijn-vader-wel-bij-gebrek-aan-mijn-broer en om het af te maken nogmaals Carnavalvoorspel (alsof één keer voorspel niet al meer dan te veel is). Dit waren zo wat bezigheden, toestanden danwel hoedanigheden die als goede reden golden om deze zondag maar eens niet te spelen.
Zo ken ik er voor de toekomst nog wel een paar die niet spelen tot gevolg kunnen hebben.
Ik noem bijvoorbeeld: jammer-geen-basisplaats-te-veel-slechte-excuses-gebruikt,
o-dat-shirt-met-jouw-rugnummer-hebben-we-bij-de-laatste-douchebeurt-collectief-gebruikt-om-ons-zitvlak-diep-te-reinigen-en-vervelend-voor-je-maar-zonder-rugnummer-geen-basisplaats of het veel gebruikte ik-heb-je-speelpas-ter-overname-aangeboden-tegen-elk-aannemelijk-of-onaannemelijk-bod-en-bij-gebrek-aan-reactie-bij-het-oud-vuil-gezet.
Maar goed, toch nog 14 mannen van stavast die zonder morren de mouwen opstroopten om het Nieuwkuijkse varkentje eens te wassen.
De start was dan ook geheel niet slecht, hoewel de stuurlui aan de wal (ja, oplettende lezer, van die lui met die teksten uit de eerste zin, dus de geloofwaardigheid is dubieus) een geheel andere tien beginminuten zagen aangezien ze deze als slecht kwalificeerden. En zo zie je maar, een slechte smoes om niet te komen, toch komen en dan ook nog jaloers.
Wel, na die goede tien minuten dus, waarin ’t Derde de blauwwitten terugdrong op de eigen helft volgde het onvermijdelijke: na 3 jaar, 61 wedstrijden en dus ongeveer 10 minuten droogstaan op het scorende vlak (die prachtige, ineens genomen lob bij Boxtel niet meegerekend aangezien ze uit de competitie werden genomen onder het mom: als zelfs díe gast bij ons gaat scoren kunnen we beter ophouden) gaf uw verslaggever een pass op zichzelf via een in de berekening opgenomen Nieuwkuijkse staander en schoot vervolgens bekeken in de bovenhoek. Gelukkig was dit het doel van de tegenstander: 1-0.
De objectieve jury aan de zijkant had het andermaal héél anders gezien. Ze hadden namelijk een krachtig en prachtig schot in de kruising gezien, waarbij de schietende al zijn techniek, gram en talent in zijn rechtervoet balde om daarna de terechte nederigheidsbetuigingen van zijn teamgenoten te ontvangen. Dat zij het zo zien, dat moeten ze dan maar zelf weten.
De voorsprong vormde de opmaat voor een desastreus vervolg waarin de spits van Kuuk het lopen verleerd bleek te zijn net toen hij de zestien (meter, niet nummer) van OSC penetreerde. De vallende ziekte, hij komt nog steeds alarmerend veel voor. Gelukkig heb ik het Epilepsiefonds dit jaar goed bedropen qua muntjes in de collectebus. Daar moet volgend jaar het resultaat op de velden toch zichtbaar van worden, zou je zeggen.
Maar goed, we moeten nog even op de tanden bijten tot het zover is: strafschop was helaas onberispelijk,1-1.
De rust bracht verlichting, de wonden likkend luisterde ’t Derde maar half naar de analyse van Frank S. en maar voor een kwart naar het wisselbeleid en helemaal niet meer naar die raaskaller die stond te preken in de kleedkamer. Wie heeft die vent binnengelaten? Ik hoop dat Guy & Rob (en nee, lezeressen, dat is geen tweede Victor & Rolf) een beter deurbeleid hebben.
Van de zijkant gezien zag de tweede helft er zeer slecht uit, dat moet ik toegeven, maar je merkt hoe subjectief je wordt als je je zit te verbijten omdat 45 minuten spelen en scoren de afgelopen maanden sowieso onvoldoende bleek om MOTM te worden: ik zag legio gemiste kansen, ik zag slordig verdedigen, ik zag van de borst springende ballen en van de bal springende b.. (o, nee, dat was toen ik even mijn ogen sloot). Ronduit tranentrekkende combinaties verzandden in goedkoop afgegeven inleverballen. Moet ik doorgaan?
Nee, ik zal u niet beledigen: u kent de troebele blik van de miskende genie vast wel.
We noemen nog een innige omhelzing van Bob met zijn tegenstander, waarvoor hij de Knuffeltrofee 2007 had verdiend, maar waarvoor hij een penalty mee kreeg, die hij met de zelfverzekerdheid van iemand die nog 18 keer dit seizoen gaat scoren opeiste en, het moet gezegd, met diezelfde zelfverzekerdheid inschoot: 2-1.
We noemen ook nog een rollertje van Loeki, die toch al waardeloos speelde en geholpen door rugwind en een meelijdende keeper de 3-1 maakte.
De rest noemen we niet meer, het zou te veel eer zijn voor die zijlijnzoekende afzwaaiers die Guy, Francois en Rob produceerden. O ja, dan nog even die gelukte poging van Maurice om de MOTY-verkiezing nog enigszins spannend te houden: 3-2.
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
