Nieuws
	OSC ’45 3 - OJC 6   Alle begin is moeilijk op een druilerige zondagavond. Na een dag van vreugde, dat wel, maar toch, de druilerigheid heeft zich meester van me gemaakt. Komt het dan even handig uit, dat ik het genoegen had om twee-keer-vijfenveertig minuten temidden van de verbale kanonnen van ’t Derde te staan. Laat ik ze maar even noemen: Johan, Rudy, Koen, Michael, Maarten en Koen. Ziet u enige overeenkomst al opdoemen? Juist, de grote gemene deler van het blessureleed, want respectievelijk herstellende van een enkelvoudige, een anderhalve en een drievoudige beenbreuk en dan nog twee onder de noemer voetbalknie, maar allen zich verenigend in de subafdeling van ’t Derde, die het beste onder de naam ’Dé Beste Stuurlui’ (DBS) de oogverblindende toekomst in kan gaan. U kent ze wel: bij lichte miezer zich verschuilend onder een circustent die voor paraplu door moet gaan, onderwijl met een ingeslikte megafoon de nodige decibels leggend in de totaal onnodige toevoegingen richting hun fortuinlijke teammaten (want wel opgesteld c.q. ongeblesseerd). Spreek je ze er dan op aan in de zin van ’niemand hoort jullie en als al iemand jullie hoort, luistert niemand naar jullie en als al iemand luistert dan begrijpt hij jullie niet en al al iemand het dan wel begrijpt dan doet hij er niks mee en als hij er al iets mee doet dan is het niet wat jullie bedoelden’ dan luisteren ze niet. Zo zijn ze, die stuurlui. Zelfs de Beste. Dus daar stond ik dan, temidden van die lui, blijkt ook nog dat ze alleen in cursief praten. Wat dan wel weer makkelijk is voor het vervolg van dit verslag, want te becommentariëren kansen waren er genoeg. Laten we beginnen met die flagrante buitenspelpositie van die meneer uit Rosmalen die de bal zo maar - het moet onreglementair geweest zijn - uit de handen van Maurice schopte en in de goal, ook schopte. DBS: Want doet die gast daar in dat apepakkie-achtige regenjasje met die vlag in de lucht? O, het is Bart! Gelukkig is het Bart en is het niet Merijn, die daar staat. Vervolgens regen de kansen voor OSC zich aaneen als bloedlippen op een zondagochtend: allereerst (of allerlaatst of ergens in het midden, wie vindt chronologie nu belangrijk?) was daar de panklare corner van Frank S. (moet ik die S. nog gebruiken of weet iedereen bij alleen ’Frank’ al wie ik bedoel?) op het hoofd van Robert, die helaas over kopte. DBS: Waarom trekt-ie juist zijn hoofd terug op het moment dat hij moet koppen? Hier hoef je niet voor het zingen de kerk uit, Robert, hier moet je je kopje uitsteken op het juiste moment! Nog geen minuut later, of misschien was het vijf minuten eerder, weer Robert in kansrijke positie voor de goal, maar het ziedende schot wordt gepareerd door de uitstekende keeper. DBS: Een lage schuiver, Robert, een laaaaaaaaaage schuiver, zo moeilijk kan dat toch niet zijn op dit niveau? Op goal gestuurd vanuit het middenveld voeren Mark en Bob even daarna, of ervoor, in de zestien een ballet voor twee op, waarbij de bal slechts een vervelende figurant blijkt te zijn: hij wordt niet geraakt en zelfstandig richting doel rollen doet hij ook al niet (ze gaan achteruit, die ballen, niets van eigen initiatief meer enzo). DBS: Wat doen die nou? Ooit van communicatie gehoord, com-mu-ni-caaaaaaa-tie, moet ik het spellen ofzo, c-o-m-m-u-n-i-k-a-s-i ! Stelletje koekenbakkers! O ja, even vergeten, ook Paul kwam voor zijn man en voor de goal, maar net niet genoeg ervoor om ook nog voor de bal te komen, wat voor scoren dan wel weer handig is. DBS: Ik noem dat geen kans, en laat ik Paul dat in de rust ook niet horen zeggen. Ik noem dat geen kans, ik noem dat goed verdedigen. Het is dat Louis het al een keer gezegd heeft, anders was ik hem nu voor geweest. De rust bracht verlichting op het vlak van de stuurlui (moeten ook een tostietje pakken en een theetje slorpen) en bracht de onverminderde vastberadenheid van de laatste weken. Die ton bedorven paardenvlees lag opgeslagen in het toilet zo te ruiken en verder alles bij het oude. O, nee, die Gouden Wissel nog. Die kwam er dus (en ik houd uw aandacht nog even vast): in! De tweede helft bracht meer van hetzelfde: kansen, kansen en nog eens kansen. En omdat ik geen OJC-hart heb, zal ik 10% ervan niet verslaan. Want naast die omhaal op de kruising van Geert G. (Geert, nog bedankt voor het lenen van je geheugen ten behoeve van dit verslag), kwamen er op gezette tijden oranjehemden voor de goal met een verbaasde blik in hun ogen. Nog nooit een keeper en een net van dichtbij gezien, zeker. Zo was daar weergeenMOTMpuntenwantmijnniveaublijftaltijdachteropmijnniveau-Mark, die de bal over de goal joeg na een flitsende aanval. DBS: Ik zeg drie woorden en ze rijmen op graag, haast en pieper. Een gezamenlijk ’Huh?’ , gevolgd door: laag naast de keeper, schwaffelkneuzen. En jij ook Mark! En dan was daar nog het klokkenspel van Jeroen, dat hem in de weg zat bij het via zijn heup op goal schieten uit een prachtige voorzet van rechts. Geen goal. Maar ik verveel u. DBS: Het is zo simpel, hé Michael dat kun jij zelfs: op de borst aannemen, en dan linea recta op die pantoffel en met een welgemikte streep de kruising in. Voetbal, kan het makkelijker? En hier onderbreken we de stuurlui even, want het is tijd voor de op-één-na-belangrijkste boodschap van dit verslag: dat aannemen, die pantoffel en die zoevende streep in de kruising? Niet verzonnen, geen praatjes van maatjes aan de zijlijn, nee, echte realiteit. De natgeregende, eens gouden manen van Koen draaien zich met hun drager vrij in de zestien en met een haal van zijn korte, maar o zo effectieve been legt hij al zijn gram van het gewisseld zijn in zijn schot. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Een orgasme later en bekomen van het laatste fluitsignaal bent u vast benieuwd naar wat na deze late 1-0 nu de belángrijkste boodschap dan wel was? Wel, die boodschap was ergens te vinden in die berg Derdespelers die over elkaar tuimelden na de bevrijdende treffer. Was ook te vinden in die berg stomende shirts, broeken en sokken die op de volgende wasser lag te wachten midden in het stoomhok dat kleedkamer heet. En was te vinden aan de tafel die klaarstond om het team van de week te huldigen en de daarop heen en weer schuivende kannen ranja. Ik zal het verklappen: OOOOOEEEEEESSSEEEEDDDDRRIEEEEEOFANDERSNIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE! GvD   Geplaatst 17 Mrt 2008