Het laat zich raden: dit wordt een kort verslag. Ik wilde gisteravond om 22:00 u al naar bed en in de uren die sindsdien verstreken zijn - om en nabij twee dozijn - heb ik er drie in de door mij gewenste toestand doorgebracht. Slapen, het is nog een van mijn vele favoriete bezigheden die door gebrek aan daadkracht niet de tijd krijgt om te floreren. Daar wil ik verder geen woorden aan kwijt en jullie willen die ook vast niet lezen. Floreren deed dan weer wel de hoofdpijn van Robert, die dit op zijn leeftijd echt niet meer moet doen. Dit, als in je vriendin een keer mee uit nemen in plaats van in je slaapzakje hoog in de lucht het hemelse voor het aardse verruilen. De confrontatie met de aardse bezigheden van je teamgenoten op een gemiddelde zaterdagochtend kan dan behoorlijk tegenvallen. Maar goed, zonder Robert zijn we er toch weer goed doorgekomen. Met een gesommeerd alcoholpromillage van 15 positieve blaastesten begonnen we aan de warming-up, blij dat we waren om niet meer in die welriekende kleedkamer te moeten bivakkeren. De eerste startpijntjes werden keurig weerstaan en de motoren van de mannen (voor de dames: ’s avonds én ook weer ’s ochtends echte mannen dus, één uitzondering daar gelaten) begonnen langzaam weer op te gloeien. En dat was nodig ook, want de helse start van de Gestelaren deed een hevig beroep op de kwaliteiten van onze reservebank. Al na 10 minuten hadden we twee uitvallers en gelukkig ook nog twee invallers en was het team weer op enkele plaatsen drastisch gewijzigd. Jean-Pierre zat er zichtbaar doorheen, maar dat krijg je dan ook als je je trainingspak niet aan doet. Was het niet door de lange rechtervoet van Maurice (twee gewisse doelpunten gepromoveerd tot corners) en het onschuldige gezicht van Merijn (kleine kabouter terug in huisje onder grond gestopt) dan had het reeds een strakke 0-3 gestaan nog voor het alcoholpromillage door gezamenlijke inspanning onder die van 13 positieve blaastesten was gedaald. Dit als voor eenieder begrijpelijke tijdsaanduiding. Herpakken is echter door ’t Derde de laatste wedstrijden tot een ware kunst verheven. Herpakt en wel plaatste Bart een stevige streep richting Koen die op de voor hem kenmerkende wijze het met de shampoo van zijn vriendin gewassen haar in de nek gooide en de schroom van zich af schoot met een precisiecurfje in de rechterbovenhoek: 1-0. Dat zo’n jongen geen vrienden zou hebben gaat er bij mij echt niet in (www.hyves.nl, enter Koen van der Hagen). Overigens, vriendinnen heeft hij na de laatste inhaalactie in ieder geval wel genoeg en dat verzacht het leed natuurlijk ook enigszins. De rust werd zonder verdere kleerscheuren bereikt.
OSC 3 kwam daarna fel uit de startblokken en met een herboren Rob voetballend op de nieuw ingevulde vacature van rechtsmidden-binnen-buiten en wat extra paardenvlees (was het een exquise ’Filet de Salinero’ die mijn culinaire neus daar ontwaarde?) voor Bob leek het alleen nog maar crescendo, als in opwaarts, te kunnen. Een verprutste Gestelse corner die via het achterhoofd van een Gestelse spits geheel geplaatst voor de voet van een andere Gestelse spits kwam die hem daarna tot 1-1 promoveerde mocht de pret nog even drukken. Maar dan hebben we altijd nog de Man van Stavast Pool die wél alert reageert op de slingeringooi van Rob en zijn machtige torso weet te plaatsen tussen hem en de tegenstander waarbij hij zijn been de rest laat doen: 2-1. Een grouphug (en dát doet een avondje uit nu voor de sfeer) was zijn deel. Hij keek of hij voor altijd in dit gelukzalige moment wilde blijven. We gunnen het hem, maar we moeten door, want daar was gast-tennis-ster Mark die Peter (nú al op conditie voor zo’n 75 minuten, wat gaat het toch snel bij die jongen) verving en gelijk was daar de eerste actie richting doel. Er zouden er meer volgen. Eerst nog even dat kolderieke blijspel voor twee dat inkopper Bob en zijn aangever Frank opvoerden. Bob werd namelijk schitterend vrijgezet richting de goal (door wie zult u zich afvragen, maar ik moet daarop antwoorden: wiknie) en briesend stoomde hij op richting de vijandelijke zestien. Wat hij daar echter verder moet doen is hem nog onvoldoende bekend. Frank trok zijn laatste haar uit in wanhopige vertwijfeling en zag de bal verder voor, langs en naast gaan. Het leverde stof tot napraten, dat is wel duidelijk. Voor dat dit napraten kon beginnen nam Mark echter in buitenspelachtige positie aan en omspeelde de keeper. Net toen hij gevoelig leek te gaan worden voor het meervoudige appel van Gestelse zijde, besloot hij anders en plaatste de bal in de goal: 3-1. Eén wijsheid blijft daarmee overeind: de scheids wikt en beschikt en het is OSC 3 dat zich in dat lot schikt.
