|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Op een vergane slak hoef je geen zout te leggen (OSC’45 3) |
| |
18, 17, 16, 15, 14, 13, 12, 11,5
12.30
88
2 – 2
1
Zo, enkele getallen om de zondag middag van OSC 3 samen te vatten.
Maar eigenlijk wil ik het niet hebben over de vele afzeggingen. Verder geloof ik ook niet dat het late tijdstip van spelen in ons nadeel was. OK! er waren een aantal kansen, schoten, hakjes, afzwaaiers, wel of niet afleggen, enkele waren we zelfs al stiekem aan het vieren maar ja... De uitslag dan, er was een corner die indraaide 1 – 0. Toen was er thee en iets roods en rauws. Toen kwam de aftrap, een uitgooi en ik geloof een draai. Even nadenken, oh ja, daarna een lat, de paal in de verre hoek en het net. Stilte, verbaasde blikken, een schreeuw en Bob zat op zijn knieën, 1 – 1. Beetje uitverdedigen, van rechts naar links, klein detail, oh ja mooie safe van Guylicious, O nee toch niet, duw, trek, penalty en 2 – 1. En wat doe je dan als OSC’er? Juist, aftrappen, inspelen op de 0,5 die vervolgens W.M.A.F.K. de juiste Keuze laat maken en zie daar de 2 – 2. Dat was dat. Dan rest nog de 1, of betere gezegd die ene.
Voor enkele is dit het pas het eerste of tweede seizoen bij OSC. Het merendeel speelt al langer Samen en wist hoe het was. Het zat er al een tijdje aan te komen. Een training hier, nog even wachten op de juiste tegenstander zei hij dan. Zondag 12 oktober 2008... een dag om te onthouden, een dag dik gedrukt in de analen van OSC’3. Met de rug tegen de muur staan we te wachten in de donkere spelerstunnel. De gedachte “Hoe gaan we deze klus klaren met 11,5” ligt in ieders blik verscholen. Maar dan, aan het einde van de gang een gestalte, afgetekend tegen het licht. Tas losjes op de schouders, hoofd ferm omhoog, stevige vaste tred. Op de achtergrond in mijn hoofd hoor ik Eye of the Tiger:
Risin’ up, back on the street
Did my time, took my chances
Went the distance,
now I’m back on my feet
Just a man and his will to survive
Johan is back. Een beetje beduusd zien we hem omkleden, het vertrouwde Oranje over zijn schouders trekken, de kicksen onderbinden maar zijn vastberaden blik wekt vertrouwen. Vooraf nog de keeper intrappen, maar dan toch diep in de tweede helft... de 11,5 zijn moegestreden maar de klokt tikt nog. We moeten door maar zekerheidje R uit E is op. Het trainingshesje gaat uit, de spieren worden nog een laatste keer gestrekt. En dan staat hij er bijna gewoon. Links achterin, vertrouwde plek? Geen idee. Dit is de eerste keer dat ik Johan zie spelen. Wat kan ik verwachten? Dit vroeg de rechtsbuiten van OJC zich ook welgeteld 24 seconden af, tot dat hij op zijn rug in het groen gekriebel lag en Johan met de bal wegliep. Hij is terug; gras tussen de noppen, modder op het wit en bloed aan de knie. We begonnen met 11,5 en eindigden met 12,5.
Pool |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
