|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
RKKSV 2 - OSC’45 3 |
| |
Collectief falen. Individuele prestatie. Geen vreemde woordencombinaties tot zover. Echter, waarom klinken deze zoveel bekender in de oren dan de volgende: individueel falen. Of: collectieve prestatie. Het zal de diepmenselijke eigenschap ijdelheid zijn. Wanneer we falen doen we dat het liefst collectief en wanneer we presteren doen we dat het liefst in ons eentje. Wat een heerlijke zondag hebben we dan beleefd!
Collectief gepresteerd ondanks veel individueel falen. Dat verdient een nadere uitleg, aangezien de verslaggever dezes heeft begrepen uit in een Duits merk rijdende anonieme bron dat zijn verslagen tot diep nadenken aanzetten. En dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Dat pakweg zeven medespelers nog diep staan na te denken over het laatste verslag, terwijl toch echt het fluitje voor de volgende wedstrijd klinkt. Ik zal snel meer werk maken van de uitleg van de aanhef van dit verslag. Helaas ben ik het zorgvuldig opgezette opzetje met alle kansen, hoogte- en dieptepunten én goals kwijt.
Zorgvuldig opgezet in de derde helft, terwijl de rest zijn vertier in het bier zocht. Awel, dan maar weer uit het hoofd en gelijk een goed excuus voor alle ego’s die ik met mijn hiatige geheugen vast weer ga krenken. Over de eerste helft kan ik redelijk kort zijn: zij kregen de aftrap en wij de rest van het spel. Alhoewel, laten we die redding van Frank op die aardig getrapte hoekschop niet vergeten. O, en ja, die fabuleuze terugspeelbal van Holly liet ook heel wat harten sneller kloppen. Vooral die van zijn er achteraan spurtende mede-verdedigers overigens. En, ach, mijn geheugen toch, die feilloos uitgevoerde combinaties over meer dan drie schijven zijn ook de moeite van het noemen waard. Maar, als ik dan toch nog een hoogtepuntje moet noemen uit de eerste helft: Majid krijgt de bal aangespeeld net buiten de zestien, zet zijn goddelijke lichaam ertussen en draait open richting de aanstormende Bob, die (ik zal niet weer goddelijk en lichaam gebruiken) zijn hemelse lijf tussen twee zwart-roden door laat glijden, om vervolgens soepel Majid nogmaals in de voeten te spelen. Bleef het daarbij? Nee, dat zou een mager hoogtepunt zijn. Hoewel, een goddelijke lichaam, een hemels lijf en twee zwart-roden dat kan ook zonder doelrijpe kans natuurlijk goede hoogtepunten geven. Maar, dat daar gelaten: Majid deed op het veld, wat in de zaal voor hem routine is: hij kaatste keurig terug naar Bob, die echter net te laat uitgestormd was om de bal nog een veeg richting de goal te geven. Rust.
En meetellend zult u begrijpen: 0-0.
Met verse krachten in alle linies stond er een even fris Derde te trappelen om aan de tweede helft te beginnen(de re-re-re-re-re-entree van Johan, de in genade aangenomen Franske én de wat grammetjes aangekomen Jeroen (maar goed ’ze’ zijn ook zwanger)). Het schijnt zelfs dat kort daarna Franske gelijk een kans op 0-1 kreeg, maar dat geloof ik niet, want ik kwam uit de kleedkamer, zette net de gloeiend hete thee aan mijn lippen en hij lag al te kermen. Alles uit de handen laten vallend rende uw verslaggever mét watertas het veld in. Nót! Deze verslaggever kent zijn pappenheimers. Nee, de eerste echte kans voor Frankse moet nog even wachten. Want daar was de eerste echte kans voor Kruisstraat 2. En dat is geen adres in de Bossche Binnenstad, maar een heuse voetbalploeg met een nog heusere spits die waarachtig een bal in zijn voeten kreeg geschoven. De O.S.C.-er die dat op zijn geweten heeft, ligt ook na lange discussie in de derde helft op de begraafplaats. Laat ’m rusten in vrede, want die heuse spits heeft de bal en twijfelt geen seconde om te profiteren van de uit positie gestruikelde Geert en de even verbaasde William: 1-0.
Gelukkig dat individueel falen samen kan gaan met collectieve prestatie: een terugspeelbal op de langharige verdedigende Kruisstratenees is wat aan de korte kant als er niet gerekend is met de explosiviteit van Franske. En dan bedoel ik die in zijn benen. Met al zijn gogme maakt hij het ook nog even spannend door tegen de keeper aan te schieten, maar dan is uiteindelijk de moeilijke hoek bereikt en uit die hoek maakt Franske graag zijn goaltjes: 1-1.
Lauweren om te rusten kent ’t Derde niet en de volgende aanval leidt tot een welverdiende vrije trap, waarvoor er zich maar één vrijwilliger meldt. De rest doet zijn ogen dicht en hoort alleen het spatten van de bal op de lat, de plof tegen de rug van de keeper en de verschrikte kreten van eerst Koeninho en vervolgens Bob die de bal voor zijn voeten voorbij ziet gaan: nog steeds 1-1. Lustig door combinerend komt ’t Derde echter aan zijn kansen en Robert gooit de bal nog maar eens hoog voor na een sprint langs de zijlijn en zowaar gaat de bal over iedereen heen. Frankse explodeert nog eens en dit keer wordt hij genadeloos neergelegd. Zijn benen zijn echter verre van gebroken, want in één vloeiende beweging pakt hij het geliefde leer op en stapt kordaat op de strafschopstip af, waar hij op de millimeter nauwkeurig de bal klaarlegt. De Orthense bank (Majid, Jamal en Merijn) gaat door het dak! Gaat hij ’m zelf nemen? Echt? Tegen alle voetbalwetten in? Nee, daar komt Holly al aan
gehol(lie)d. Echter, zijn voeten zijn weer eens een probleem: het duurt hen te lang de rest van zijn lichaam ter plekke te brengen en Bob heeft ’m al genomen. Ik verklap het einde bij deze: 1-2!
Jongens, een collectieve en puike prestatie. Ik zou zeggen: ga zo door en het Pact van Pool wordt nog eens legendarisch! |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
