Soms wil hij er gewoon niet in. Dat kan heel frustrerend zijn. Dan loop je net een beetje warm. Je begint er goed in te raken. Het zweet begint uit je poriën te dampen. Je begint wat zwaarder te ademen. Van de inspanning of van het uitzicht op méér. Met elke beweging wordt je soepeler. Je blik vernauwt zich, je hebt nog maar één doel. Je beukt en je beukt. Want met kloppen alleen kom je er niet. Maar de poort blijft gesloten. En hij wil er gewoon niet in.
Dit was niet een sfeerbeeld van een bedscène. Jullie zien het al voor je: jonge god treft een frigide godin. Maar dat was het dus niet. Nee, dit was de eerste helft van het Derde. Die pas in die mate op gang kwam na een tweetal missers. Laten we zeggen: talent van de tegenstander én missers, van de verdediging. Dat schrijnt minder. Als je dit stuk niet alleen leest. Maar samen die frigide godin van je. Dat maakt alles opgeteld 2-0 bij rust.
De gemiste Lijderslullepot in de rust was een teleurstelling. Maar gelukkig ander vermakelijk spel van François. We zullen nog even aan hem moeten navragen of het blijspel of treurspel was. Wat dat betreft kan hij nog wat leren van Frank K. Qua duidelijkheid en woordgebruik dan. Erna speelde hij niet meer, dat is zoveel als duidelijk is. Maar genoeg daarover. Testosteron is een onbetrouwbaar hormoon.
Soms mag hij er pas in als je het er niet meer op gerekend hebt. Het beuken is voorbij, je ademhaling wordt al rustiger. Je legt je neer bij weer veel verspeelde energie. Zonder te scoren verlaat je het strijdtoneel. Een bepaalde onbevredigde loomheid over je. Je neemt er genoegen mee, het zij zo. Zelfs: ’volgende keer beter’ vindt je geen naar cliché meer. Troost in een warme douche, een beetje drank erna. En dan mag je alsnog, op vrij fraaie, maar laffe wijze. De poort opent zich en je ramt ’m erin. Zonder al teveel overtuigingskracht, je kijkt al niet meer.
Dit was niet een vervolg op bovengenoemd sfeerbeeld. Wat jullie voor je zien, hoef ik niet meer te raden. Jullie knikten allemaal veel te instemmend. Met blikken van herkenning bij de eerste alinea. Dit was dus de late aansluitingstreffer van Guy. Nadat we ons ruim een half uur murw gebeukt hadden. En de frustratie zich een halfharde weg richting net beukte.
Jongens, jullie hadden meer verdiend. En ik neem mezelf even apart: ik heb gewoon verdiend wat ik heb verdiend.
GvD
P.S. Op veler verzoek kortere zinnen. Dit keer. Het gevolg is duidelijk: een nog langer verslag.
