In het begin van het seizoen verkondigde onze messias het evangelie van de flexibiliteit. Voor de topper met TGG 4 werd er door de verhevene ook nog eens een professionele voorbereiding aan toegevoegd. In alle vroegte kwamen de OSC 3-enaren te voet, met de auto of met de scooter bijeen in het speciaal daarvoor opgezette HQ vlakbij het hol van de leeuw. Hier aangekomen bleek dat de heer en vooral de dame des huizes goede voorbereidingen hadden getroffen en dat niet alleen de cupcakes in de kleuren van OSC waren, maar ook de cavia’s en de vissen helemaal zenuwachtig waren voor de naderende topper.
Alhoewel de cavia’s (uw reporter heeft zich laten vertellen dat het vrouwtjes zijn) natuurlijk ook zo zenuwachtig kunnen zijn geweest van onze vrijgezelle adonis Geert die erg kort bij de kooi zat....). Onder het genot van een kopje koffie/thee werd vervolgens op een zeer professionele wijze door onze trainer (jawel elektronisch en gebruikmakend van statistieken !!!!) het strijdplan van de dag bekend gemaakt. Het algehele motto voor de wedstrijd was: fel aanpakken en kort erbovenop zitten. De verslaggever ziet hierin toch alweer de hand van Geert die sinds enige weken onze assistent-leidert is en zeer veel kennis heeft van fel aanpakken en erboven op zitten/liggen.
De wedstrijd dan: TGG 4 begon fel, zoals onze leider ook had aangegeven, maar desondanks hadden de oranjehemden de eerste 5 minuten nodig om de woorden van de leider in zich op te nemen. Na 5 minuten was iedereen bij de les en samenvattend kan er over de eerste helft gezegd worden dat het bikkelen was. Het feestje dat TGG 4 de avond ervoor had gehad resulteerde in nogal wat late en hoog vliegende benen die echter keurig werden teruggefloten door de daarvoor op het veld staande scheidsrechter. Verder creëerde geen enkel team een fatsoenlijke kans en bleken enkele groen witte spelers nogal wat lichtontvlambaar (wellicht vlammetjes gehad tijdens het feestje?) resulterend in natrappen en een hele verzameling mompelende oergeluiden die nog het meest lijken op het geluid van een kolonie zeehonden.
Rust.
De leider was in de rust wederom duidelijk: meteen er weer kort bovenop zitten. Zo gezegd zo gedaan, alleen kwam na 15 minuten in de tweede helft het bekende OSC 3 of anders nie 16 meter frommelmomentje, met als resultaat de 1- 0 voor TGG. De oranje mannen lieten geen hoofd hangen, maar gingen met het hoofd omhoog vol op zoek naar de gelijkmaker. De weg naar de gelijkmaker lag echter vol met hoog of laag invliegende (weinig bal rakende) benen van groen witte spelers en ballen die miraculeus weggeschoten werden. Wederom was de scheidrechter fluittechnisch present, maar vroeg menig oranjehemd zich af of hij nu zijn kaarten vergeten had, of dat zijn vrouw (om hem te pesten) zijn borstzakje dichtgenaaid had (de ultieme grap van een scheidrechters vrouw !!!). Er werd hard gewerkt, gesleurd, getrokken, geïncasseerd, maar helaas bleef de gelijkmaker uit....De smaak van de koppositie werd zo een vluchtige smaak, maar wel eentje die iedereen nog eens wil proeven. Voor nu dan maar het volgende evangelie van uw verslaggever: Neus omhoog vooruit kijken en op naar komende zondag tegen Den Dungen en weer vol er tegen aan !
