|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Toekomst |
| |
We hebben het allemaal, d ‘een wat meer dan d’ander, maar toch.
Soms kom ik ietwat depressieve lieden tegen die mij, putdiep triest aankijkend, toedichten dat ze „HET niet meer zo zien zitten“.
Natuurlijk doorvors ik bedoelde onheilsbewering door nader te ondervragen omtrent het beweerde „het“, maar meestal weet betrokkene zelf ook niet exact wat het „HET“ moest wezen dat hem bracht tot blind staan, althans tot niet ziende zitten.
Natuurlijk vraag ik door, depressieve mensen moet je niet aan hun (Staats-)lot overlaten...
Wellicht is een bezoekje aan Hans Anders immers reeds voldoende om het „zien zitten“, van wat dan ook, tot grotere scherpte te doen brengen.
„Meent ge, waarde deprimandus?“, zo vang ik dan steevast aan, „dat wellicht de enorme toename van topless mensen ten Nederlandse en Spaanse stranden u tot depressie brengt?“.
Pret-oogjes verraden (ongetwijfeld onbedoeld) tegenovergesteld effect van aangekaarte blootheid, maar normaliter schudt de depri-betrokkene verder slechts het moede hoofd.
Ook na zevenentachtig verdere vragen omtrent mogelijke aanleidingen der depressiviteit ben ik meestal niet verder dan daarvoor: men persisteert in triestheid en laat het hoofd steevast wat vooroverzakken, dusdanig dat de trieste lippen precies de zoveelste alcoholische versnapering toucheren..
Uiteindelijk wordt ook uw eigenste columnist wel eens (dingen) zat en dus sta ik in zo’n onmogelijke confrontatie dan eenvoudigweg op om mij verre van de negatieve „vibes“ te gaan begeven.
„Hé, waar ga je naar toe?“, vraagt men mij op de man af.
„Ikke? Ik ga naar OSC! Een beetje vrolijkheid inzamelen, snotterend stuk depressie!“.
Tja... ik doe wel eens fors, het moest een keertje toegegeven zijn.
De ogen van de kwijlert twinkelen, de mondhoeken vertrekken richting oren.... „Ik wil graag mee!“ wordt mij toegeroepen.
Ongemerkt rijmen we wat af: „Naar OSC“ rijmt op „Ik wil graag mee“ en rijmt op „Goed idee“, want dat is het natuurlijk, een goed idee.
Toegegeven moet wel zijn, in alle eerlijkheid, dat her en der wat lelijks op en rondom velden ons aller OSC valt te bespeuren.
Ik wordt daardoor ook altijd snel herkend.
Zelf heb ik heel erg veel toekomst, voornamelijk die welke ik inmiddels achter de rug heb.
En dat was me wat....
Toch: OSC kijkt naar de toekomst in ware zin: de voor-de-boeg liggende wegen en kansen.
Jeugd: niet ai see moor ?
En te denken aan de Senioren (lees: Eerste en Tweede):
Kampioen respectievelijk binnen de eerste 6! Zie de Bakenflits van onze trainert hemzelve.
Poet joor monnie wer joor moufs is, zei ik tegen hoofdtrainer Erik, maar hij verblikte of verbloosde niet.
Wordt een mooi en spannend seizoen, zowel bij onze groeiende jeugd als bij de senioren.
Mark mij wurds!
(Omdat OSC’45 Internationaal ook graag vruit wil, is her en der voorzichtig wat Engelse taal ingevoegd; bij bezwaar graag bericht aan Bert van Marwijk)
Peter Anshof van Gijn
Reageer OF
ga naar lijst eerdere columns
(Schrijver is vaste columnist van OSC’45. Op positief/kritische wijze volgt hij van alles, natuurlijk voornamelijk zaken die OSC’45 betreffen of raken. Dat doet de columnist geheel los van de mening van andere OSC-ers en, uiteraard, geheel los van de mening van bestuurders. OSC’45 en haar bestuurders zijn niet verantwoordelijk voor hetgeen in de column wordt geschreven)
|
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
