|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Vraag en antwoord: Erik van Rooij, trainer selectie |
| |
Het volgende is een interview en, zo letterlijk mogelijk, in de spreektaal overgenomen. Alleen wanneer het leesbaar houden nodig maakte, is de redactie iets aangepast
Volg je de OSC-website?
Ja, ik kijk er zo af en toe op, al heb ik nog een klein probleempje met downloaden van het digikrantje en zo, maar dat ligt nog even aan mijn computer.
Maar voor de rest: ik hou het voetbal eigenlijk in heel Nederland bij
Een aantal spelers heeft op mijn vragen over jou (het staat ook al op de website) gezegd dat je niet alleen een goede trainer bent, maar het allemaal ook nogeens zo goed kunt uitleggen, duidelijk kunt maken wat je van hen verwacht, zo stellen ze. Hoe komt dat?
Ik ben vrij jong als trainer, ik ben 39, maar sinds mijn 21e jaar als trainer al bezig. Dus heb ik wel een brokje ervaring wat je dan stapsgewijs meeneemt in het voetbal; en je hebt niet voor niks ook bij een betaald-voetbal-organisatie gewerkt in een stuk jeugdopleiding… Dat zijn allemaal dingen waardoor je ook van andere trainers een hoop leert.
Ik denk heel veel over voetbal, ik praat heel veel over voetbal en ik zie heel veel voetbal.
Van daaruit probeer je dingen op te pakken: waarom doet iemand dit, waarom dat.. en dan moet je er wel meer van weten waarom iemand bepaalde keuzes maakt en waarom niet.
Ik probeer d.m.v. van mijn kennis en ook mijn eigen voetbalervaring de jongens stapsgewijs dingen bij te brengen. En of ze dan 46 of bijv. 8 jaar zijn: mij maakt het niet uit welk niveau ze spelen of ik train, alleen moet een club wel een bepaalde ambitie uitstralen en zeggen: welke richting willen wij in. Niet alleen met senioren maar dus ook met de jeugd.
Kijk, in het amateurvoetbal moet je ook stappen maken en is dus de jeugd heel belangrijk.
Dat zijn allemaal dingen die in de gesprekken, toen ik hier kwam, gebruikt zijn om te zeggen: we gaan samen aan de vereniging werken, om de vereniging te leren kennen en dat zij mij beter zullen leren kennen en van daaruit ga ik mijn keuzes maken en natuurlijk ook de vereniging haar keuzes maken.
Ik heb verschillende niveaus getraind: eerste klasse, maar ook vierde klassers.
Overal probeer ik mijn ei kwijt te kunnen en je gaat stappen te maken. Een vereniging moet ook geduld hebben in een aantal situaties en dan hoop ik dat de vereniging dat ook aan de trainer laat weten in een voor-traject: welke stapjes ze evt. willen maken in een stukje toekomst zodat we dat ook kunnen verwezenlijken met zowel jeugd en met de selectie-groep die we op dit moment hebben.
Daarom vind ik het gewoon jammer dat er een aantal jongens is weggegaan (uit de selectie; PA) naar andere clubs, die wel 1 klasse hoger, op dit moment, spelen dan OSC, maar toch wil ik zeggen dat als de groep bij elkaar had gebleven ik zeker ben dat we gespeeld zouden hebben voor het kampioenschap.
Nu is het even afwachten welke stappen we kunnen maken.
Is dat zo, Erik?
Als je verschillende mensen spreekt binnen onze vereniging, zoals ik dan veel pleeg te doen, hoor je heel verschillende verwachtingen. Dat loopt uiteen van “we eindigen ergens onderaan” tot een “we zullen ook dit jaar heel goed presteren, helemaal tot in de top” en alles er tussenin
Ik denk zeker niet dat we ergens onderaan zullen eindigen.
Op het moment dat we de groep zo compleet mogelijk kunnen houden denk ik dat we toch een goed figuur kunnen slaan. Op welke plaats we zullen eindigen weet ik niet. Dat heeft met heel veel factoren te maken.
Bij elke vereniging waar ik trainer ben geweest heb ik ook nooit van tevoren gezegd “wij worden kampioen” of wat dan ook.
(…)
Het eerste wat belangrijk is, is dat je jongens plezier hebben in wat ze doen.
Uiteindelijk zijn we (Erik doelt hier even op een eerdere vereniging waar hij trainer was; PA) stapjes gaan maken en werden we kampioen met 49 punten. Maar dat gaat niet vanzelf.
Dat doe ik niet alleen, dat doet die groep niet alleen, dat doen we met heel veel mensen, ook eromheen. Binnen de selectie, met de organisatie, alles erop en eraan.
Dat is heel belangrijk, zo moet je stapjes maken en dat heeft tijd nodig, zowel organisatorisch als binnen de selectie-groep.
Dan hebben we het nadeel gehad dat we een erg late vakantie hebben gehad, en ik er nu dus nieuw als trainer ben. Ik heb het eerste vorig jaar twee keer zien spelen, maar ook: wat zit er omheen, he, zoals jongens die vorig jaar nog in het tweede speelden, of misschien nog in de jeugd of ergens anders speelden.
Door dat soort dingen zeg ik: OK, om als groep helemaal ingespeeld te raken, dan moeten we over een 4 weken eens kijken hoe goed we ingespeeld kunnen zijn.
De Jeugd…. OSC’45 is momenteel heel erg sterk in met name de groei van de Jeugd.
GA je je daar…. eh…. mee bemoeien…. ga je er naar kijken…?
Ja, kijken wel.
In eerste instantie heb ik alleen nu, nu je nieuw bent als trainer, tot nu toe je handen vol gehad aan de selectie (omdat natuurlijk ook Jeroen, trainer en begeleider van het Tweede ook op vakantie is geweest de laatste weken en net weer terug is) en je dus heel veel op je afgekregen hebt natuurlijk. Een kleine groep…
Dat zijn allemaal dingen die beter kunnen in de toekomst en dat wordt natuurlijk ook met de selecties ge-evalueerd.
Van daaruit ga je stappen maken, ga je kijken, ga je ook naar de jeugd eens kijken, de A-jeugd bijv., wat speelt er, welke kwaliteiten zijn er, wat is mogelijke toekomst.
Mogelijk ook een stukje begeleiding geven aan de trainers, bepaalde dingen die ik zie.
Dus je zegt eigenlijk een beetje zo van: eerst maar eens even de selectie om me op te concentreren, daarna bijv. eens de A en zo betrekken bij je aandacht?
Ja, kijk, een stukje sturing geven.
Afgelopen zondag heb je ook twee jongens van de A-jeugd zien spelen, die met het Tweede meegedaan hebben. Dan zeg ik OK, ik kijk: wat kunnen ze, wat kunnen ze niet?
En dan probeer je ook weer een stukje sturing te geven aan Jeroen en zo kunnen ze mij ook weer een stukje sturing geven.
En dat is gewoon belangrijk: dat er een tweezijdige communicatie is, naar mij toe maar ook andersom.
Hoe meer mensen betrokkenheid voelen bij de selectie, hoe beter het is.
En dat zijn dingen waarover ik ook met de begeleiding van de selectie binnenkort aan tafel ga zitten: dingen die goed zijn, dingen die anders kunnen.
Nou: dat zijn stappen die we in de toekomst moeten gaan maken.
En met begeleiding bedoel je dan Bertus en….
De verzorging, leiders, grensrechters van 1 en 2, leiders ven 1 en 2, trainers, keeperstrainer, noem maar op: heel de begeleiding.
Erik, je bent dus eigenlijk net pas begonnen bij OSC. Allemaal nieuw.
Je hebt een afspraak gemaakt met OSC voor 1 jaar. Is dat ook zo?
Op contract-basis wel.
Kijk, een stukje toekomst is wel…. Bijkomende meerdere jaren.
En dat hebben we ook uitgesproken.
Kijk, ik kijk hoe reageert een groep op de trainer. Hoe reageert een vereniging op de trainer.
Hoe lopen bepaalde dingen die naar mij toegeteld zijn, welke stappen kunnen we gaan maken.
Hoe gaat het elftal lopen, het is nu in een pril stadium.
Dan zal moeten blijken: liggen we op koers, hebben we bepaalde gedachten naar de toekomst toe binnen de vereniging. Nou ja, dat zal de toekomst uitwijzen.
Erik, soms wordt er binnen onze vereniging heftig “geanalyseerd”. Ze kennen jou ook nog niet. Dat is ook een beetje de reden van ons gesprek.
Dingen als “de voorhoede” en zo.
Mijn stelling is dan: laat die jongens eerst maar eens even aan elkaar wennen….
(blablabla van de ondervrager…)
Concreet: als de jongens elkaar beter leren kennen, elkaar met een blik in elkaars ogen beter gaan begrijpen….
Ik denk het wel!
Ik denk:je kunt niet meer terugkijken, wat we niet meer hebben, hebben we niet meer.
En DUS moet je vooruit kijken en welke kwaliteiten we hebben en wat we niet hebben.
Deze groep heeft bepaalde beperkingen.
We hebben, vind ik, te weinig creatieve mensen die echt een man kunnen uitspelen in de voorhoede, maar we hebben wel bepaalde andere kwaliteiten binnen deze groep die dus met de beschikbare aanvallers die we hebben het spelletje kunnen spelen waarbij we wel heel creatief zijn.
Kijk, ik als trainer kijk: welk type spitsen hebben we dus wel, en het liefste speel ik meer aanvallend.
Dat wil zeggen dus eigenlijk met 3 spitsen, met een kort erachter.
Maar, ik vind een ploeg die groeiende is en bepaalde spelers niet ter beschikking hebt, moet je bepaalde dingen niet opdringen maar bepaalde stapjes gaan maken waar de jongens zich waarschijnlijk wel prettig in gaan voelen.
De manier waarop we nu spelen hebben ze hier nog nooit gespeeld, denk ik, met twee mensen ver uit elkaar.
Maar OK, op dit moment spelen we met twee spitsen heel ver uit elkaar met de overstap proberen in de as, op het middenveld te krijgen, maar het kan zijn dat we nu zo denken, maar over 3, 4 maanden dat we met 3 spitsen spelen.
Maar dat heeft te maken met welke stappen we maken en welke spelers ofwel bepaalde dingen wel of niet kunnen spelen.
Tenslotte, Erik: Ben je bereid zo af en toe nog meer te vertellen over jou, onze selectie en zo?
Ja. Maar liever zo: zo met een vraaggesprekje. Dat gaat me makkelijker af dan iets schrijven
Tenslotte (2!):
(..) Denk je dat wij dit seizoen een goed resultaat zouden kunnen boeken?
Sowieso kan ik garanderen dat wij elke wedstrijd voor 3 punten voetballen.
Dat is mijn gedachte. Je kunt niet op gelijk-spel spelen, ook al mis je heel veel spelers, dan wil ik nog winnen.
Alleen: ik moet kijken hoe een wedstrijd loopt en als je 10 minuten voor tijd een gelijkspel moet koesteren, op een bepaald moment, dan moet je dat koesteren.
Dan moet je met een stukje verstand, een stukje zakelijkheid voetballen.
Nou, dat zijn dingetjes, daar moet je dus stapjes maken, en deze groep kan heel goed voetballen, denk ik, hebben we ook al in 2 wedstrijden laten zien tegen Buren, eerste half uur heel goed, daarna afgelopen zondag de eerste 20 minuten heel goed, maar dan spelen we onszelf een beetje uit de wedstrijd omdat we een beetje teveel gaan lopen met de bal op bepaalde momenten, een beetje slimmer moeten spelen.
Nou: dat is het proces. Ook weer: hoe lang heeft die groep samengespeeld met elkaar, dat heeft zijn tijd nodig.
Daarom zeg ik ook, wat ik straks al zei: over 3, 4 weken moet de groep eigenlijk ingespeeld zijn.
Dat is eigenlijk een beetje laat, maar dat heeft dus ook met de vakantieperiode te maken.
Even na-pratend zegt Erik nog even dit:
Ik ben er bij de thuiswedstrijden van het Tweede ook altijd voor het moment dat de wedstrijd begint, want dan zie ik die jongens toch minimaal een helft tot langer, afhankelijk van hoever we weg moeten. Dat is toch gewoon heel belangrijk.
Ja… er gaat heel veel tijd inzitten, van ’s-Morgens tot ’s-Avonds, maar OK: zo zit ik in elkaar.
Reageer
|
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
