|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Wilhelmina 3 - OSC 3 |
| |
Het was een vroegertje dit keer en de basiself had geen moeite zich te profileren door gewoon op tijd te zijn. De rest restte een plaats op de bank die er niet stond
(Bob, je bent nog jong, maar deze oude vos zal je een lesjes leren: in tijden van nood (het veroveren van een basisplaats bijvoorbeeld) vertrek je gewoon zonder je vrienden).
Dan nog wat rugklachten, ingebeelde gebroken middenvoetsbeentjes en vakanties verder en we zijn weer terug bij het vorige seizoen: krap 13 man.
Na een tactische bespreking die andermaal indrukwekkend was (maar waar was die kale spits nu? En die bonkige laatste man met dat ziedende schot?) en die we dus weer snel konden vergeten, togen we welgemutst aan de slag tegen een tegenstander die nog nat achter de oren en donzig op de bovenlip was.
Krap drie minuten later kreeg Francois een dot van een kans, maar hij faalde opzichtig
(dit even voor William om zijn MOTM (wa motte’m?) goed te kunnen kiezen) voor open doel.
Ook Koen, vorige week toch zo bejubeld als MOTM (wie mottum nog? zijn vriendin ook al gesignaleerd in de armen van Michael?), deed van zich spreken: een opgelegde kans werd dit keer aan de verkeerde kant van de paal gedeponeerd qua bal (en die hoort daar niet Koen...).
Hadden we dan alles wel gehad voor de eerste helft? O, nee, die terugspeelbal moesten we nog noemen: klasse op het puntje spanning, lousy op het puntje communicatie namens het slapstickduo Jamal en Maurice. O ja, en dan nog dat intikkertje aan de voorkant van ons team door Francois: 0-1.
Na de rust was de spanning gebroken. Hoewel dat is wat overdreven: de spanning was weg, en wel omdat ’t Derde op alle fronten te veel gas terug nam, waardoor de aansluiting tussen de linies verdween en de tegenstander zowaar aan voetballen toekwam. Daarnaast werd er zo druk gewisseld dat ik de spits tegenkwam als vlagger en daarna weer als midden-midden en wie was ook al weer die voorstopper die op mocht komen bij een aanval.
Tja, dat zijn zo de besognes van de laatste man, die als een rots in de branding alle stormen doorstaat. En maakte hij zich druk over MOTM? Nee hoor, want het blijft ten slotte simpel: scoren is gewoon de bal tussen de palen en simpeler bestaat niet, terwijl scoren voorkómen en stuk gecompliceerder ligt. Liever wat intelligentie aan de zijde dan teveel scoren en dan ook MOTM of MOTS (Man of the Season) worden. Je zou er maar mottig van worden en dat levert je thuis toch te veel mot op (ik bedoel dan de bijbehorende kapsones en mottigheid).
Terug naar de wedstrijd: stond die MOTM (we hadden hem toch MOTM-preventief gewisseld?) nu al weer vrij in een zone van het veld die als kansloos betiteld staat?
En komt die bal daar dan via Frank S. (speelde een schoonheid van een wedstijd in een voor hem onbeminde maar goed uitgevoerde hangende positie (dit voor William), naar Guy-Bob (ik kan ze niet uit elkaar houden met die zelfde motoriek en bonkige lichaam) en dan naar Loeki (andermaal in een dienende en assisterende rol - dit weer voor William ; o ja, en wie zijn vriendin wil zien: www.hyves.nl - op ’William Zondag’) en dan uiteindelijk toch weer bij Francois (sorry, ik kan de c-cedille niet meer vinden), die niets anders wist te verzinnen dan de bal tegen de touwen te beuken: 0-2.
Nog iets te melden verder? Ik dacht het niet, o ja, Paul, complimenten voor je initiatief,
je hebt zowaar het hele team na de wedstrijd aan de biertafel gekregen. En je hebt ze zo een goede smoes voor het thuisfront gegeven onder het mom ’Schat, je vindt mij toch altijd een loser zonder carriere en met weinig hoogtepunten?’, ’Ja, dat klopt lieverd.’, ’Wel schat, nu krijg ik elke zondag de kans om MOTM te worden en dan stijg ik zeker wel in je achting?’, ’Tuurlijk schat, ik zeg wel tegen die grote neger dattie nog wat langer kan blijven, dan kun jij je op jouw manier onsterfelijk maken...’.
GvD |
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
