|
 |
|
 |
| |
|
|
| |
|
|
Wilhemina 3 - O.S.C. ’45 3 |
| |
In deze verwarrende en snelle tijden met een steeds veranderende wereld om ons heen is het belangrijk een motto te hebben bij de dingen die je doet. Het kan u toch bijna niet ontgaan zijn dat de enige reden waarom de V.S. nu een zwarte president heeft (nou ja, zwart, lichtbruin is ook al heel wat) zijn welbekende motto is: ’Yes, we can (make a change)’. Zijn dementerende, maar altijd goedlachse tegenstander kon daar niets gevatters tegenover stellen en moest het onderspit delven, ondanks een overschot aan levenswijsheid en politieke ervaring. Een motto is belangrijk, ik zei het al eerder. Zo ook op deze waterkoude zondagmordag (=u kent het wel, een wedstrijd gepland op het exacte overgaan van morgen naar middag en iedereen mort over het tijdstip). Het motto voor vandaag was ’waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?’. Wellicht bent u bekend met de omgekeerde versie van dit motto en dan bedoel niet ik het letterlijke spiegelbeeld ’? nak kjilieom koo teh sla neod kjilekkam moraaW’, maar ik bedoel, ach, u snapt het wel. De opstelling gaf al wat aanwijzingen over dit motto, waarover ik wijselijk mijn mond verder zal houden. Je bent je basisplaats namelijk dan wel zeker met opkomsten van 10.5 - 13 man, maar deze leider staat dan weer niet bekend om zijn genuanceerde toelichting bij het in bijvoorbeeld de rust schrappen van je naam uit de opstelling, wat hij dan terecht wisselen noemt. De startblokken waar we uit kwamen vielen aanvankelijk nog niets eens tegen. Zo schoot Peter na een op links opgezette aanval net voorlangs, wat het makkelijkste was wat hij kon doen en niet het moeilijkste. De eerste motto-aanhanger openbaarde zich echter vlak daarna en het was de meegeslopen schaduwspits Majid, die geheel in de stijl van het motto verkoos om eerst drie man te omspelen (dat is moeilijk!) alvorens zich daardoor in een onmogelijke positie te brengen om een simpel (lees: dat is makkelijk!) laatste puntertje te geven. En wie ook moeilijk boven makkelijk verkoos - en neem het hem gezien zijn bovengemiddelde voetbalintelligentie eens kwalijk - was Robert, die de bal heel makkelijk naar voren had kunnen peren, maar die heel zelfverzekerd ogend de bal op Jamal pielde, die dan nog maar eens een terugspeelballetje op Guy produceerde. En Guy, toch solide van stuk (je moet als verslaggever toch wat als ook corpulent uit de mode begint te raken), koos voor de ingewikkelde maar voetballende oplossing met een lobje richting Geert, die daar echter niet echt op rekende gezien zijn verbaasde reactie. De tegenstander koos de makkelijk weg en streepte de bal langs Guy: 1-0. Dat enig masochisme ’t Derde collectief niet vreemd is, bewees Jamal nadat hij middels een puike interceptie de bal terugspeelde op Guy. Ik had het nog niet vermeld, maar voor de trouwe lezers (v/m) onder u komt het niet als verrassing: Guy is normaal gesproken een zekerheidje achterin (als in achterhoede), maar was vandaag de vrijwillige doelman. Ik weet even niet welk excuus Maurice nu weer had, maar allicht weer een uit de koker van dubieus gewauwel, zoals we die reeds voor zijn trainingsopkomst kennen. Maar waar was ik? O ja, daar waar ik terecht kom als ik me opwind over de andermaal lage opkomst: nergens. Maar goed, Guy had als keeper die bal aan zijn voet en als je Guy een beetje kent dan weet je dat hij altijd goed nadenkt over de dingen die hij zegt en doet. Hij hield er even geen rekening mee dat dat in het veld soms een onhandige eigenschap is: hij had nog onvoldoende nagedacht over de richting, schoot opgejaagd door de tegenstander al wel de bal en, ja, daar komen brokken van: 2-0. Schaduwkeeper Jamal dook nog naar de bal, maar gebrek aan talent zorgde alleen voor modder aan zijn handen. Gelukkig liep het in de voorhoede een stuk soepeler, want François sneed meermalen door de defensie van de zwartgelen en dat moest een keer goed gaan. Echter, in plaats van oog in oog met de keeper de bal gewoon in het net te deponeren (makkelijk) liet hij zich aantikken om vervolgens een nettere poging te krijgen op een goal via de gegeven penalty (moeilijk). Een oude voetbalwijsheid kent u vast nog wel: neem nooit zelf de penalty als jij het slachtoffer van de overtreding bent geweest die tot de penalty heeft geleid. En alleen François heeft genoeg bravoure om oude voetbalwijsheden volkomen onterecht naast zich neer te leggen: geen 2-1. ’t Derde kon dit keer echter ook profiteren van een goede eigenschap van François: als hij voor zichzelf heeft besloten dat hij en alleen hij verantwoordelijk is voor een misser of een fout, dan zal hij ook niet rusten voor hij het heeft rechtgezet. Al zijn gram zat dan ook in het schot dat kort daarna op de rechterhoek van de Wilhelminese goal werd afgevuurd: wel 2-1. Rust.
De tweede helft bood meer kijkgenot voor de Orthense supporters, maar het gekozen motto, daar kon ’t Derde maar geen genoeg van krijgen. In niet-chronologische volgorde lieten meerdere motto-liefhebbers van zich spreken: Bas kreeg de bal diep vanuit het middenveld en had vrije doortocht op het goal (makkelijk), hij omspeelde echter eerst 2 man, toen de keeper en toen speelde hij over de achterlijn (moeilijk). Koen kreeg de bal op 20 meter van de goal en haalde uit richting die goal (makkelijk), echter hij wist de bal huizenhoog over te krijgen (moeilijk). Keeper Guy kreeg de bal in een strakke lijn op zijn bovenhoek (makkelijk), maar redde uitstekend met zijn vuisten (moeilijk). Bart kreeg drie man tegelijk op zich af zonder enige oranje-witte bijstand, maar gaf niet op, of iedereen de schuld (makkelijk) en koos het juiste moment voor een felle sliding op de bal waarmee hij een gewisse 3-1 voorkwam (moeilijk). Het motto bleek zelfs besmettelijk: een Wilhelminees kwam vrij voor de goal en had de bal voor het intikken (makkelijk), maar koos een andere variant en raakte de lat (moeilijk). Dat moeilijk echter ook doeltreffend kan zijn bleek uit de aanval waaruit de verdiende 2-2 viel: Bart speelde Robert vrij, die de meelopende Paul verkoos boven een solo van eigen bodem (moeilijk) en daarmee de aanzet gaf voor een voorzet van Paul die over alles en iedereen François bereikte, die met zijn laatste krachten zijn tegenstander uitkapte en nogmaals de rechterhoek verkoos boven de kruising (makkelijk). Was er dan nog een memorabel moment, wellicht zelfs een kans op de 3-2? Ja, en Paul verenigde deze beide zoals hij wel tracht hele voetbalteams te verenigen. En zeg nou zelf, een echte Prins (ook al is het maar voor drie dagen in februari) kenmerkt zich door zijn onbaatzuchtige inzet voor de zwakkeren: in kansrijke positie voor de 3-2 gaf hij een creperende tegenstander de kans een bijna-dood-ervaring aan zich voorbij te laten gaan met een resolute bal over de zijlijn. Maar zoals het altijd gaat met mensen die hun soort in onbaatzuchtigheid ver vooruit zijn: geen woord van dank was zijn deel. Wel, Paul, bij deze: bedankt namens al je teamgenoten!
De platte kar op met een Fair Play-cup en Prins Pool de Onbaatzuchtige, dat is wat wij ons tot doel stellen dit seizoen. Een hoger doel kán er gewoonweg niet zijn. Fuck het kampioenschap! En hossen maar!
GvD.
|
|
| |
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
| |
|
|
